Somerville

En zo zit ook Albany er al weer op.
The Egg is een enorm theater enzo, maar we zijn blij dat we er
weg zijn. De sfeer is er wat afstandelijk en de technici zijn meer van
rock 'n' roll, dus 'fijnzinnig' theater als het onze is niet echt aan
ze besteed.
Het publiek was wel zeer onder de indruk. Een vrouw wilde per se
de CD bestellen en het maakte haar niet uit dat we die alleen in het
Nederlands hebben.
(Dus schatten op kantoor: doe je best als het verzoek binnenkomt!)

Albany is verder wel een aardige stad. Denk ik.
Want veel meer dan de weg tussen hotel en theater hebben we
niet gezien. Of gehoord. Dat zit zo:
Buiten de twee Tomtoms van Thijs en mij, die meestal in de
vrachtwagen zitten, heeft de personenauto, waar de rest van de
groep mee reist, ook een autonavigatiesysteem.
Nou ja, autonavigatiesysteem is een groot woord hoor (snapjem?).
Het is een Garmin en we moeten er af en toe erg om lachen.
Je hoort een Nederlandse dame onder andere de straatnamen
oplezen, en met Engelse straatnamen heeft ze wat moeite.
Ze spreekt ze letterlijk en in het Nederlands uit. Ook leeft zij in
de veronderstelling dat als er 'St' staat, dat er dan 'Sint' bedoeld
wordt.
'St' staat er heel vaak omdat dat hier gewoon 'street' is. Dus zegt
de dame (letterlijk en hardop uitspreken:) "Mulholland Sint",
"Old Post Sint" en "Empire Plaza Sint."
De grappigste die we vandaag hoorden was: "Dove Sint."

We zijn inmiddels drie uur verder getrokken en zitten nu in
Somerville, New Jersey.
Morgen twee voorstellingen en dan eindelijk een paar dagen vrij.
Da's ook al weer twee weken geleden, namelijk.
Maar we klagen er niet over. Want, moet je maar denken, je had
ook achter de kassa van de AH kunnen zitten. Waarmee ik niks
negatiefs wil zeggen over dat eerbare beroep, natuurlijk.
Maar rondtoeren met zo'n heerlijk clupje als het onze is
waarschijnlijk veel en veel leuker.

Smells like history

De voorstellingen in Poughkeepsie zitten er op en inmiddels zijn we
in Albany aangekomen. Dat is, zoals je natuurlijk weet, de hoofdstad
van de staat New York (en nu niet meer vergeten!).

Morgen en overmorgen gaan we hier spelen in één van de
wonderlijkste theaters die ik ken: The Egg.
Met een beetje fantasie lijkt het gebouw ook een beetje op een ei
en het toont klein, maar ik weet uit ervaring (was hier al eerder)
dat het van binnen immens groot is. Er zitten twee theaterzalen in.
Eentje van 450 stoelen en eentje van bijna 1000 (en daarin gaan
wij spelen...).

Dat is weer eens wat anders dan het oude theater in Poughkeepsie.
Daar hing de lucht van geschiedenis. Van de tijd dat de mensen
nog in zwart-wit leefden. Noem een beroemde Amerikaanse artiest
en hij/zij heeft er gestaan.
Vóór ons, afgelopen weekend, speelde Bonnie Raitt er nog.
Wij zaten in haar kleedkamer waar de verse decoratiebloemen
nog stonden. Lelies vooral. En die ruiken heel speciaal zoals je weet.
Toen ik vanmorgen de kleedkamer binnenkwam waande
ik me ineens in een mortuarium. Heel bizar.
Dus maar gauw mijn sokken uitgedaan. Waarna de sfeer zich
normaliseerde.

Ben benieuwd hoe het tegenwoordig in The Egg ruikt.

Kritiek

Vandaag de eerste twee voorstellingen in Poughkeepsie gespeeld.
Iedereen (1400 mensen) vond het prachtig.
Iedereen? Nee, niet iedereen. Er bleek minstens 1 juf te zijn die
wat puntjes van kritiek had.
"Was dat een fles bier die daar achter het raam voorbij dreef?"
(Nee, een fles Zonnatura sap die er uitziet als een bierfles.)
Dat Max en Bobbie elkaar op het einde een zoen geven was
ook erg ongepast. "It upsets the children."

Haha! Die juf! Leeft in het begin van de vorige eeuw en kan niet
tegen kusjes. En de kinderen waren helemaal niet upset.
Tegendeel, ze vonden het schitterend.

Je snapt dat we dit soort onzin naast ons neerleggen, anders kun
je wel aan de gang blijven. Van de week hadden we ook een juf
die zich afvroeg of Bobbie wel een helm op had bij het skaten.
(Nee.)
En of Max in het slotlied tegen een boom stond te piesen,
wilde ze weten.
(Ja.)

De organisatrice moest er ook om lachen.
"Well, this is America you know," verontschuldigde ze zich.

Poughkeepsie, NY

We hebben het gehaald!
Vanmorgen om 7 uur vertrokken we voor de laatste etappe van ruim
500 kilometer en hoewel we allebei wat moe waren vanwege een
te korte nacht waarin ook nog weinig werd geslapen, knikkebolden
we niet. En dat terwijl er in de verste verte geen Starbucks te
bekennen was en we ons derhalve moesten behelpen met het
bekende, lichtbruine, warme water, dat de Amerikanen koffie plegen
te noemen.
Voor een paar dollar krijg je dan wel een beker die de maat heeft
van een emmer. Het is daarbij zaak je plastic roerhoutje(?) goed
vast te houden, want als je hem loslaat, zoals ik dus dee, zakt hij
naar beneden en zie je hem voorlopig niet terug.
Bij wijze van spreken dan, want de koffie is zo slap dat je hem
gewoon op de bodem kunt zien liggen.

Enfin, met dit soort vocht hielden wij onszelf op de been maar ook
met de ongelofelijk mooie uitzichten die we steeds hadden.
Zoals je misschien weet is Pennsylvania een erg bosrijke staat en
die bossen toonden vandaag – in de zon - hun prachtigste
herfstkleuren. Adembenemend.

Om klokslag 13.03 uur reden we bij het hotel in Poughkeepsie voor.

Ach, ach, wat was dat een ontroerend terugzien met Willem-Jan,
Anna en Annelies, die hier dus naartoe gevlogen waren.
En die wij ons zo node hadden gemist.

Nu zijn we weer compleet en morgen mogen we eindelijk-eindelijk
weer twee voorstellingen spelen.
Thijs is daartoe vanavond al een tijdje in het theater aan het werk.
Dus dat gaat helemaal goed komen.

Kilometervreters

Ja, ik weet het. Het vorige logje was eergisteren zo snel in elkaar
gezet dat ik geen tijd had om de link naar de recensie te corrigeren
(ik zag dat hij niet werkte, maar had geen tijd meer-haast!-haast!
en gisteren had ik geen internet. Dus vandaar.
Maar nu werkt alles (zoals Paulus al voorspelde).

Zojuist, 22.30, aangekomen in Brookville dat inderdaad in
Pennsylvania ligt.
Thijs en ik hebben vandaag 1200 km gereden en tussendoor ook
nog kans gezien om te lunchen (hamburger/friet - 15 minuten)
en te dineren (pizza - 15 minuten). Verder vooral veel koffie.

Gisteren reden we 900 km, maar toen hadden we aan de grens
oponthoud waar ik je nu niet mee zal vervelen. Het kwam er op
neer dat we op een gegeven moment Amerika niet in mochten en
ook niet terug konden naar Canada.
Veel heen en weer gebel, ge-sms en gefax met Joey in Nederland
zorgde er voor dat we niet de rest van ons leven in Niemandsland
hoeven te wonen.
En dat de voorstellingen in Amerika gewoon door kunnen gaan.
Kolere! Wat was dat spannend!

Nu zitten we dus in een motel en hebben morgen nog
550 km te gaan. De anderen zijn al vliegend op de plaats van
bestemming aangekomen.
Ze meldden per SMS dat ze in een schitterend hotel zitten.

Of er internet is vertelden ze niet, dus dat merken wij (en u)
dan wel.

Zo.

Het zit er op in Winnipeg.
Een prachtige serie voorstellingen hebben we gedaan en met pijn in het hart gaan we hier weg.
Tenminste, we gaan hier weg als het meezit.
Want om de een of andere vage reden zijn onze werkvisa voor de US nog steeds niet in ons bezit. Waar de laksheid precies heeft gezeten weten we nog niet, maar op dit moment (zondag) zijn onze papieren bij de douane op het vliegveld en die hebben de winkel gewoon dichtgedaan. Morgen is het Thanksgiving dus dan zijn ze er ook niet. Dinsdag kunnen we ze pas ophalen, terwijl we dinsdagavond moeten bouwen in Poughkeepsie, 2800 km verderop. Dat wordt dus niks.
Daarom gaan Thijs en ik nu alvast naar de grens, anderhalf uur rijden, om te proberen ons alvast het land in te slijmen.
Wat een vak! Wat een organisatie!

Ondertussen hebben we trouwens wel een ronkende recensie te pakken.
HIER kun je hem lezen.

Zo. En dan gaan we nu maar eens rijden.
Mochten we Amerika niet binnenkomen, meld ik me later weer uit Winnipeg...

Let Op!

Ik heb wat foto's geplaatst van Winnipeg.
Zie rechts.
En klik op de foto.

Donderdag

En weer twee voorstellingen gedaan, en weer gingen ze zo goed
als feilloos. Excuses daarvoor. Want als er iets misgaat is
dat natuurlijk veel interessanter om te lezen.

Gisteravond zijn we met technici en aanhang wezen bowlen.
Moeilijk hoor. Want ze hebben hier maar 5 kegels per baan en
de ballen zijn zo groot als een grapefruit. En zonder gaten.
Nog een wonder dat onze tafel - voor de statistieken:
Thijs, Chris, Curtis en ik - de overwinning in de wacht sleepte.

Vandaag hebben we twee voorstellingen. De eerste om tien uur
's morgens en de tweede om zeven uur 's avonds. Dus dat wordt
een lange lunch.
Of de was doen, want we gaan morgen vertrekken naar New York.
Of wat foto's op dit log plaatsen.
Of wat slapen.
Of we zien wel.

Een dag in Winnipeg

De voorstellingen-2 per dag, nog 5 te gaan- gaan zonder uitzondering geweldig.
Dus daar valt weinig nieuws over te melden.
Onze dagen zijn nu zo'n beetje als volgt: Thijs en ik lopen naar het theater en onderweg even langs bij onze vaste koffietent, The Human Bean, voor een grote latte extra strong, Thijs koopt een paar croissants, we spelen de ochtendvoorstelling, lunchen in de Forks Market en spelen de middagvoorstelling. Daarna is het de was doen of poolen of shoppen en 's avonds koken we zelf en eten dat ook zelf op. Vooral Willem-Jan ontpopt zich als een uitgekookte kok.
De rest van de avond is het ouwehoeren gesprekken voeren, spelletjes doen of, zoals gisteren, een hilarische dansvoorstelling van de dames(wel gefilmd, niet geschikt voor publicatie).

Gisteravond werden we overigens eerst meegenomen naar een meer buiten Winnipeg waar iedere avond duizenden ganzen landen. Maar gisteren stond er een harde koude wind en was het te donker om de ganzen te zien. Bovendien vermoedden we dat ze vooral op een meer verderop landden. In de verte klonk zeer luid gegak (hier zeggen de ganzen trouwens geen 'gak' maar 'honk').
Ook stonk het ineens nogal en dat kwam volgens onze gids door een stinkdier dat aan de andere kant van het meer zat, een paar kilometer verderop.

Kortom, een memorabele avond: we hebben een stinkdier geroken, we hebben ganzen gehoord, en we hebben twee dansende meiden gezien.
Ik heb saaiere avonden gehad.

"Ja, zo'n reisje langs de Assiniboine, boine, boine"

Op onze vrije dag regende het.
Maar een paar dagen eerder maakten we na de voorstellingen een boottochtje op één van de twee rivieren hier.
Het was een genoeglijk tochtje en ik maakte een kleine impressie op film.
Niets schokkends, maar gewoon, voor de sfeer.


Rivier from Theater Terra on Vimeo.