Soms stopt men ons in hotels waarin je je grootste vijanden nog niet
dood zou willen vinden.
Maar het andere uiterste komt ook voor.
We zitten nu in - wacht even, ik had het in mijn hoofd, maar ik zoek
het even op - we zitten in The Chautauqua Suites.
Dat is in Mayville, NY, terwijl we in Jamestown spelen, en daar zit
30 km tussen, maar men kon dichterbij niet zo'n sjiek hotel vinden.
Denk ik.
Het is in mijn loopbaan nog nooit voorgekomen dat we allemaal twee
kamers hadden. Dat wil zeggen: per persoon een suite met twee
kamers en dus ook twee badkamers. Heel bizar.
Want wat moet je er mee? Met twee w.c.'s bijvoorbeeld?
Ik moet niet heel vaak plassen enzo, maar ik verdeel het nu maar
een beetje eerlijk tussen de twee w.c.'s (en dat valt nog lang niet
mee, want er zit vijf meter tussen...).
Ik twijfel nog of ik mijn wekker ga zetten op halverwege de nacht.
Zodat ik de tweede slaapkamer ook kan gebruiken.
Je wilt tenslotte de 'housekeeping' niet teleurstellen.
Nou ja, ik zie wel.
donderdag 23 oktober 2008
woensdag 22 oktober 2008
Nog eens New York
Vandaag dus wederom een dagje naar New York geweest, en zo is
ons weekend nu ten einde. Morgen wachten 650 kilometers op ons.
Aan het einde daarvan ligt Jamestown.
New York is, zoals je zult weten, nogal duur. Dus moet er
drastisch bespaard worden, en vanmorgen, aangekomen bij het
volgende motel, dachten we een mooie oplossing gevonden te
hebben.
Omdat Thijs toch altijd zit te werken is het ook onzin om een
kamer te huren waar dan ook nog een bed in staat. Zinloos.
Een kantoorruimte zou moeten volstaan, dachten wij prijs-
bewust.
Nu wil het geval dat we een vrachtwagen bij ons hebben.
En het was Thijs zelf die ons op het idee bracht, toen we het
volgende tafereel zagen:
Achteraf bedacht hij zelf ook nog een titel: Windows Mobile.
Maar het wordt al koud hier en bezuinigen is zó jaren
'90, dus hebben we hem toch maar weer een kamer met
bed gegeven.
Op aanraden van Merel en Dick vd Heuvel zijn we vandaag op
Broadway naar 'Spring Awakening' geweest, en ik weet niet goed
wat ik daar over moet zeggen.
Zelden ben ik zo gegrepen door een voorstelling.
Geëmotioneerd geraakt, niet alleen door het verhaal maar door
de pure schoonheid. Ongelooflijk prachtig!
Dick had op zijn weblog al verteld hoe mooi de
voorstelling is. Als je zijn kleine, mooie filmverslagje wilt zien moet
je even HIER klikken.
(dit linkje mocht toch wel, Dick?)
ons weekend nu ten einde. Morgen wachten 650 kilometers op ons.
Aan het einde daarvan ligt Jamestown.
New York is, zoals je zult weten, nogal duur. Dus moet er
drastisch bespaard worden, en vanmorgen, aangekomen bij het
volgende motel, dachten we een mooie oplossing gevonden te
hebben.
Omdat Thijs toch altijd zit te werken is het ook onzin om een
kamer te huren waar dan ook nog een bed in staat. Zinloos.
Een kantoorruimte zou moeten volstaan, dachten wij prijs-
bewust.
Nu wil het geval dat we een vrachtwagen bij ons hebben.
En het was Thijs zelf die ons op het idee bracht, toen we het
volgende tafereel zagen:
 |
| Van Het Nieuwe Theater Terra Logboek |
Achteraf bedacht hij zelf ook nog een titel: Windows Mobile.
Maar het wordt al koud hier en bezuinigen is zó jaren
'90, dus hebben we hem toch maar weer een kamer met
bed gegeven.
Op aanraden van Merel en Dick vd Heuvel zijn we vandaag op
Broadway naar 'Spring Awakening' geweest, en ik weet niet goed
wat ik daar over moet zeggen.
Zelden ben ik zo gegrepen door een voorstelling.
Geëmotioneerd geraakt, niet alleen door het verhaal maar door
de pure schoonheid. Ongelooflijk prachtig!
Dick had op zijn weblog al verteld hoe mooi de
voorstelling is. Als je zijn kleine, mooie filmverslagje wilt zien moet
je even HIER klikken.
(dit linkje mocht toch wel, Dick?)
dinsdag 21 oktober 2008
Start spreading the news...
Ik ben moe. Hoe dat komt lees je hieronder. Ik had in ieder geval
bijna geen puf om een logje te schrijven.
Toen mailde Annelies me het hier volgende stukje.
Hulde! (dit is ten slotte het 'Terra Logboek)
Vandaag was de eerste dag vrij na een week spelen in drie
verschillende steden. Gisteren speelden we in Somerville en dat is
ongeveer een uur rijden van New York vandaan.
Dus wat doe je op je vrije dag? Niet in Somerville blijven hangen
maar met de auto naar The Big Apple!
En zo vertrokken we om 9:00 en voor we het wisten zagen we de
skyline van de grote stad opdoemen. Toen we eenmaal de auto in
de garage hadden geparkeerd (naast het gebouw waar John Lennon
is neergeschoten, klein detail) gingen we natuurlijk in een Starbucks
ontbijten.
Met een goed gevulde maag liepen we in het heerlijke zonnetje weer
richting Central Park. Goed begin van de dag.
Vervolgens liepen we tussen de hoge gebouwen (ik heb nog kramp
in mijn nek van het omhoog kijken) naar Times Square.
Het werd steeds drukker op straat en op de gebouwen verschenen
felle lichten en billboards van alle shows die je hier kan zien. Het is
wel duidelijk dat je in het hart van de entertainment bent beland.
Zoals in de film, dacht ik steeds.
En midden op Times Square op een terrasje in de zon zaten ze dan,
mijn ouders! Zij zijn zelf een week in New York en hebben Frog
In The Clouds in Somerville gezien.
Heel grappig om je ouders in een compleet andere wereld te zien!
Toen zijn we met z'n allen lekker gaan lunchen op aanraden van
Dick in het Europe Café.
Daarna zijn we met de ferry langs het vrijheidsbeeld gevaren.
Ook weer zo'n, zoals-in-de-film-moment.
Moe gewandeld gingen we met de metro weer naar de garage
waarna we met de auto naar het hotel zijn gereden om vervolgens
weer heerlijk in ons "3 persoonsbed" te kruipen.
Wat hebben wij het toch zwaar. Een geweldige voorstelling moeten
spelen voor enthousiaste kinderen en dan ook nog af en toe vrij zijn
om leuke dingen te doen met hele leuke mensen...
Hmm, vraag me soms echt af hoe ik dit volhoud...
bijna geen puf om een logje te schrijven.
Toen mailde Annelies me het hier volgende stukje.
Hulde! (dit is ten slotte het 'Terra Logboek)
Vandaag was de eerste dag vrij na een week spelen in drie
verschillende steden. Gisteren speelden we in Somerville en dat is
ongeveer een uur rijden van New York vandaan.
Dus wat doe je op je vrije dag? Niet in Somerville blijven hangen
maar met de auto naar The Big Apple!
En zo vertrokken we om 9:00 en voor we het wisten zagen we de
skyline van de grote stad opdoemen. Toen we eenmaal de auto in
de garage hadden geparkeerd (naast het gebouw waar John Lennon
is neergeschoten, klein detail) gingen we natuurlijk in een Starbucks
ontbijten.
Met een goed gevulde maag liepen we in het heerlijke zonnetje weer
richting Central Park. Goed begin van de dag.
Vervolgens liepen we tussen de hoge gebouwen (ik heb nog kramp
in mijn nek van het omhoog kijken) naar Times Square.
Het werd steeds drukker op straat en op de gebouwen verschenen
felle lichten en billboards van alle shows die je hier kan zien. Het is
wel duidelijk dat je in het hart van de entertainment bent beland.
Zoals in de film, dacht ik steeds.
En midden op Times Square op een terrasje in de zon zaten ze dan,
mijn ouders! Zij zijn zelf een week in New York en hebben Frog
In The Clouds in Somerville gezien.
Heel grappig om je ouders in een compleet andere wereld te zien!
Toen zijn we met z'n allen lekker gaan lunchen op aanraden van
Dick in het Europe Café.
Daarna zijn we met de ferry langs het vrijheidsbeeld gevaren.
Ook weer zo'n, zoals-in-de-film-moment.
Moe gewandeld gingen we met de metro weer naar de garage
waarna we met de auto naar het hotel zijn gereden om vervolgens
weer heerlijk in ons "3 persoonsbed" te kruipen.
Wat hebben wij het toch zwaar. Een geweldige voorstelling moeten
spelen voor enthousiaste kinderen en dan ook nog af en toe vrij zijn
om leuke dingen te doen met hele leuke mensen...
Hmm, vraag me soms echt af hoe ik dit volhoud...
Morgen zijn we ook vrij en dan gaan we voor de verandering maar
weer naar New York en dan moet er natuurlijk geshopt worden
en 's avonds naar een voorstelling. Welke het wordt weten we
nog niet maar het zal ongetwijfeld weer zo'n fijne dag worden!...
Annelies
weer naar New York en dan moet er natuurlijk geshopt worden
en 's avonds naar een voorstelling. Welke het wordt weten we
nog niet maar het zal ongetwijfeld weer zo'n fijne dag worden!...
Annelies
maandag 20 oktober 2008
Toestanden
Het is de derde keer dat ik Somerville was. Dus voor Terra
de vierde keer, want 'Frog' was hier zonder mij (en toch ging dat
- heel gek - heel goed).
Ik herinnerde me dat we vorige keer, in 2006 met 'Little Donkey',
hier 's morgens bij het theater aankwamen en wel een open deur
vonden, maar dat er niemand was. Men was de deur vergeten
op slot te doen. Had de hele nacht gewoon open gestaan.
(als je het logje dat ik daar toen over schreef wilt lezen:
HIER staat het)
Gisteravond liepen we weer het theater binnen en troffen
wederom niemand aan. Dit keer bleken alle binnendeuren ook
open te zijn en zo konden we in het hele gebouw, alle kantoren en
zelfs in de bibliotheek rondlopen.
Na lang zoeken (het is een heel groot gebouw/complex) vond Thijs
beneden in de kelder, in een klein kantoortje, twee bewakers.
Ze zaten naar heel veel televisieschermen te kijken en konden
ons dus al die tijd zien rondlopen.
Maar actie ondernemen, nee. Daar waren ze waarschijnlijk niet
op getraind. "Nee, wij zijn aangenomen om op de schermen te kijken
en verder niet," hoorde ik in gedachten zo'n man zeggen.
Ze konden ons niet helpen (uitzoeken welk hotel er voor ons geboekt
was - maar daar ga ik niet over uitwijden want dan word je echt
heel treurig - verder is alles goed hoor!).
Dus hebben we op eigen initiatief een hotel genomen (dat mogen
de organisaties verder uitzoeken), en vandaag hebben we twee
voorstellingen gespeeld waarvan de eerste iets minder was door
gehaast vooraf en de tweede bijna niet doorging, omdat men vlak
voor aanvang het gebouw moest evacueren.
Ja, je maakt wat mee hoor mensen, op zo'n toer!
Het waterbuizensysteem (of zoiets) maakte een angstaanjagende
herrie en toen ze in de nok gingen kijken bleken er grote water-
buizen enorm te schudden. Alsof ze op knappen stonden.
Men was bang dat de boel zou exploderen en dat het publiek
gloeiend heet water over zich heen zou krijgen.
Dus hebben we met het publiek een kwartiertje buiten in het zonnetje
gestaan, tot het sein 'safe' kwam, waarna we een puike voorstelling
speelden.
Ook leuk was dat de ouders van Annelies er waren.
Zij zijn speciaal naar New York gevlogen om hun dochter hier
te zien spelen.
O, o, o wat waren ze trots!
En o, o, o, wat is dat terecht!
de vierde keer, want 'Frog' was hier zonder mij (en toch ging dat
- heel gek - heel goed).
Ik herinnerde me dat we vorige keer, in 2006 met 'Little Donkey',
hier 's morgens bij het theater aankwamen en wel een open deur
vonden, maar dat er niemand was. Men was de deur vergeten
op slot te doen. Had de hele nacht gewoon open gestaan.
(als je het logje dat ik daar toen over schreef wilt lezen:
HIER staat het)
Gisteravond liepen we weer het theater binnen en troffen
wederom niemand aan. Dit keer bleken alle binnendeuren ook
open te zijn en zo konden we in het hele gebouw, alle kantoren en
zelfs in de bibliotheek rondlopen.
Na lang zoeken (het is een heel groot gebouw/complex) vond Thijs
beneden in de kelder, in een klein kantoortje, twee bewakers.
Ze zaten naar heel veel televisieschermen te kijken en konden
ons dus al die tijd zien rondlopen.
Maar actie ondernemen, nee. Daar waren ze waarschijnlijk niet
op getraind. "Nee, wij zijn aangenomen om op de schermen te kijken
en verder niet," hoorde ik in gedachten zo'n man zeggen.
Ze konden ons niet helpen (uitzoeken welk hotel er voor ons geboekt
was - maar daar ga ik niet over uitwijden want dan word je echt
heel treurig - verder is alles goed hoor!).
Dus hebben we op eigen initiatief een hotel genomen (dat mogen
de organisaties verder uitzoeken), en vandaag hebben we twee
voorstellingen gespeeld waarvan de eerste iets minder was door
gehaast vooraf en de tweede bijna niet doorging, omdat men vlak
voor aanvang het gebouw moest evacueren.
Ja, je maakt wat mee hoor mensen, op zo'n toer!
Het waterbuizensysteem (of zoiets) maakte een angstaanjagende
herrie en toen ze in de nok gingen kijken bleken er grote water-
buizen enorm te schudden. Alsof ze op knappen stonden.
Men was bang dat de boel zou exploderen en dat het publiek
gloeiend heet water over zich heen zou krijgen.
Dus hebben we met het publiek een kwartiertje buiten in het zonnetje
gestaan, tot het sein 'safe' kwam, waarna we een puike voorstelling
speelden.
Ook leuk was dat de ouders van Annelies er waren.
Zij zijn speciaal naar New York gevlogen om hun dochter hier
te zien spelen.
O, o, o wat waren ze trots!
En o, o, o, wat is dat terecht!
zondag 19 oktober 2008
Somerville
En zo zit ook Albany er al weer op.
The Egg is een enorm theater enzo, maar we zijn blij dat we er
weg zijn. De sfeer is er wat afstandelijk en de technici zijn meer van
rock 'n' roll, dus 'fijnzinnig' theater als het onze is niet echt aan
ze besteed.
Het publiek was wel zeer onder de indruk. Een vrouw wilde per se
de CD bestellen en het maakte haar niet uit dat we die alleen in het
Nederlands hebben.
(Dus schatten op kantoor: doe je best als het verzoek binnenkomt!)
Albany is verder wel een aardige stad. Denk ik.
Want veel meer dan de weg tussen hotel en theater hebben we
niet gezien. Of gehoord. Dat zit zo:
Buiten de twee Tomtoms van Thijs en mij, die meestal in de
vrachtwagen zitten, heeft de personenauto, waar de rest van de
groep mee reist, ook een autonavigatiesysteem.
Nou ja, autonavigatiesysteem is een groot woord hoor (snapjem?).
Het is een Garmin en we moeten er af en toe erg om lachen.
Je hoort een Nederlandse dame onder andere de straatnamen
oplezen, en met Engelse straatnamen heeft ze wat moeite.
Ze spreekt ze letterlijk en in het Nederlands uit. Ook leeft zij in
de veronderstelling dat als er 'St' staat, dat er dan 'Sint' bedoeld
wordt.
'St' staat er heel vaak omdat dat hier gewoon 'street' is. Dus zegt
de dame (letterlijk en hardop uitspreken:) "Mulholland Sint",
"Old Post Sint" en "Empire Plaza Sint."
De grappigste die we vandaag hoorden was: "Dove Sint."
We zijn inmiddels drie uur verder getrokken en zitten nu in
Somerville, New Jersey.
Morgen twee voorstellingen en dan eindelijk een paar dagen vrij.
Da's ook al weer twee weken geleden, namelijk.
Maar we klagen er niet over. Want, moet je maar denken, je had
ook achter de kassa van de AH kunnen zitten. Waarmee ik niks
negatiefs wil zeggen over dat eerbare beroep, natuurlijk.
Maar rondtoeren met zo'n heerlijk clupje als het onze is
waarschijnlijk veel en veel leuker.
The Egg is een enorm theater enzo, maar we zijn blij dat we er
weg zijn. De sfeer is er wat afstandelijk en de technici zijn meer van
rock 'n' roll, dus 'fijnzinnig' theater als het onze is niet echt aan
ze besteed.
Het publiek was wel zeer onder de indruk. Een vrouw wilde per se
de CD bestellen en het maakte haar niet uit dat we die alleen in het
Nederlands hebben.
(Dus schatten op kantoor: doe je best als het verzoek binnenkomt!)
Albany is verder wel een aardige stad. Denk ik.
Want veel meer dan de weg tussen hotel en theater hebben we
niet gezien. Of gehoord. Dat zit zo:
Buiten de twee Tomtoms van Thijs en mij, die meestal in de
vrachtwagen zitten, heeft de personenauto, waar de rest van de
groep mee reist, ook een autonavigatiesysteem.
Nou ja, autonavigatiesysteem is een groot woord hoor (snapjem?).
Het is een Garmin en we moeten er af en toe erg om lachen.
Je hoort een Nederlandse dame onder andere de straatnamen
oplezen, en met Engelse straatnamen heeft ze wat moeite.
Ze spreekt ze letterlijk en in het Nederlands uit. Ook leeft zij in
de veronderstelling dat als er 'St' staat, dat er dan 'Sint' bedoeld
wordt.
'St' staat er heel vaak omdat dat hier gewoon 'street' is. Dus zegt
de dame (letterlijk en hardop uitspreken:) "Mulholland Sint",
"Old Post Sint" en "Empire Plaza Sint."
De grappigste die we vandaag hoorden was: "Dove Sint."
We zijn inmiddels drie uur verder getrokken en zitten nu in
Somerville, New Jersey.
Morgen twee voorstellingen en dan eindelijk een paar dagen vrij.
Da's ook al weer twee weken geleden, namelijk.
Maar we klagen er niet over. Want, moet je maar denken, je had
ook achter de kassa van de AH kunnen zitten. Waarmee ik niks
negatiefs wil zeggen over dat eerbare beroep, natuurlijk.
Maar rondtoeren met zo'n heerlijk clupje als het onze is
waarschijnlijk veel en veel leuker.
vrijdag 17 oktober 2008
Smells like history
De voorstellingen in Poughkeepsie zitten er op en inmiddels zijn we
in Albany aangekomen. Dat is, zoals je natuurlijk weet, de hoofdstad
van de staat New York (en nu niet meer vergeten!).
Morgen en overmorgen gaan we hier spelen in één van de
wonderlijkste theaters die ik ken: The Egg.
Met een beetje fantasie lijkt het gebouw ook een beetje op een ei
en het toont klein, maar ik weet uit ervaring (was hier al eerder)
dat het van binnen immens groot is. Er zitten twee theaterzalen in.
Eentje van 450 stoelen en eentje van bijna 1000 (en daarin gaan
wij spelen...).
Dat is weer eens wat anders dan het oude theater in Poughkeepsie.
Daar hing de lucht van geschiedenis. Van de tijd dat de mensen
nog in zwart-wit leefden. Noem een beroemde Amerikaanse artiest
en hij/zij heeft er gestaan.
Vóór ons, afgelopen weekend, speelde Bonnie Raitt er nog.
Wij zaten in haar kleedkamer waar de verse decoratiebloemen
nog stonden. Lelies vooral. En die ruiken heel speciaal zoals je weet.
Toen ik vanmorgen de kleedkamer binnenkwam waande
ik me ineens in een mortuarium. Heel bizar.
Dus maar gauw mijn sokken uitgedaan. Waarna de sfeer zich
normaliseerde.
Ben benieuwd hoe het tegenwoordig in The Egg ruikt.
in Albany aangekomen. Dat is, zoals je natuurlijk weet, de hoofdstad
van de staat New York (en nu niet meer vergeten!).
Morgen en overmorgen gaan we hier spelen in één van de
wonderlijkste theaters die ik ken: The Egg.
Met een beetje fantasie lijkt het gebouw ook een beetje op een ei
en het toont klein, maar ik weet uit ervaring (was hier al eerder)
dat het van binnen immens groot is. Er zitten twee theaterzalen in.
Eentje van 450 stoelen en eentje van bijna 1000 (en daarin gaan
wij spelen...).
Dat is weer eens wat anders dan het oude theater in Poughkeepsie.
Daar hing de lucht van geschiedenis. Van de tijd dat de mensen
nog in zwart-wit leefden. Noem een beroemde Amerikaanse artiest
en hij/zij heeft er gestaan.
Vóór ons, afgelopen weekend, speelde Bonnie Raitt er nog.
Wij zaten in haar kleedkamer waar de verse decoratiebloemen
nog stonden. Lelies vooral. En die ruiken heel speciaal zoals je weet.
Toen ik vanmorgen de kleedkamer binnenkwam waande
ik me ineens in een mortuarium. Heel bizar.
Dus maar gauw mijn sokken uitgedaan. Waarna de sfeer zich
normaliseerde.
Ben benieuwd hoe het tegenwoordig in The Egg ruikt.
donderdag 16 oktober 2008
Kritiek
Vandaag de eerste twee voorstellingen in Poughkeepsie gespeeld.
Iedereen (1400 mensen) vond het prachtig.
Iedereen? Nee, niet iedereen. Er bleek minstens 1 juf te zijn die
wat puntjes van kritiek had.
"Was dat een fles bier die daar achter het raam voorbij dreef?"
(Nee, een fles Zonnatura sap die er uitziet als een bierfles.)
Dat Max en Bobbie elkaar op het einde een zoen geven was
ook erg ongepast. "It upsets the children."
Haha! Die juf! Leeft in het begin van de vorige eeuw en kan niet
tegen kusjes. En de kinderen waren helemaal niet upset.
Tegendeel, ze vonden het schitterend.
Je snapt dat we dit soort onzin naast ons neerleggen, anders kun
je wel aan de gang blijven. Van de week hadden we ook een juf
die zich afvroeg of Bobbie wel een helm op had bij het skaten.
(Nee.)
En of Max in het slotlied tegen een boom stond te piesen,
wilde ze weten.
(Ja.)
De organisatrice moest er ook om lachen.
"Well, this is America you know," verontschuldigde ze zich.
Iedereen (1400 mensen) vond het prachtig.
Iedereen? Nee, niet iedereen. Er bleek minstens 1 juf te zijn die
wat puntjes van kritiek had.
"Was dat een fles bier die daar achter het raam voorbij dreef?"
(Nee, een fles Zonnatura sap die er uitziet als een bierfles.)
Dat Max en Bobbie elkaar op het einde een zoen geven was
ook erg ongepast. "It upsets the children."
Haha! Die juf! Leeft in het begin van de vorige eeuw en kan niet
tegen kusjes. En de kinderen waren helemaal niet upset.
Tegendeel, ze vonden het schitterend.
Je snapt dat we dit soort onzin naast ons neerleggen, anders kun
je wel aan de gang blijven. Van de week hadden we ook een juf
die zich afvroeg of Bobbie wel een helm op had bij het skaten.
(Nee.)
En of Max in het slotlied tegen een boom stond te piesen,
wilde ze weten.
(Ja.)
De organisatrice moest er ook om lachen.
"Well, this is America you know," verontschuldigde ze zich.
woensdag 15 oktober 2008
Poughkeepsie, NY
We hebben het gehaald!
Vanmorgen om 7 uur vertrokken we voor de laatste etappe van ruim
500 kilometer en hoewel we allebei wat moe waren vanwege een
te korte nacht waarin ook nog weinig werd geslapen, knikkebolden
we niet. En dat terwijl er in de verste verte geen Starbucks te
bekennen was en we ons derhalve moesten behelpen met het
bekende, lichtbruine, warme water, dat de Amerikanen koffie plegen
te noemen.
Voor een paar dollar krijg je dan wel een beker die de maat heeft
van een emmer. Het is daarbij zaak je plastic roerhoutje(?) goed
vast te houden, want als je hem loslaat, zoals ik dus dee, zakt hij
naar beneden en zie je hem voorlopig niet terug.
Bij wijze van spreken dan, want de koffie is zo slap dat je hem
gewoon op de bodem kunt zien liggen.
Enfin, met dit soort vocht hielden wij onszelf op de been maar ook
met de ongelofelijk mooie uitzichten die we steeds hadden.
Zoals je misschien weet is Pennsylvania een erg bosrijke staat en
die bossen toonden vandaag – in de zon - hun prachtigste
herfstkleuren. Adembenemend.
Om klokslag 13.03 uur reden we bij het hotel in Poughkeepsie voor.
Ach, ach, wat was dat een ontroerend terugzien met Willem-Jan,
Anna en Annelies, die hier dus naartoe gevlogen waren.
En diewij ons zo node hadden gemist.
Nu zijn we weer compleet en morgen mogen we eindelijk-eindelijk
weer twee voorstellingen spelen.
Thijs is daartoe vanavond al een tijdje in het theater aan het werk.
Dus dat gaat helemaal goed komen.
Vanmorgen om 7 uur vertrokken we voor de laatste etappe van ruim
500 kilometer en hoewel we allebei wat moe waren vanwege een
te korte nacht waarin ook nog weinig werd geslapen, knikkebolden
we niet. En dat terwijl er in de verste verte geen Starbucks te
bekennen was en we ons derhalve moesten behelpen met het
bekende, lichtbruine, warme water, dat de Amerikanen koffie plegen
te noemen.
Voor een paar dollar krijg je dan wel een beker die de maat heeft
van een emmer. Het is daarbij zaak je plastic roerhoutje(?) goed
vast te houden, want als je hem loslaat, zoals ik dus dee, zakt hij
naar beneden en zie je hem voorlopig niet terug.
Bij wijze van spreken dan, want de koffie is zo slap dat je hem
gewoon op de bodem kunt zien liggen.
Enfin, met dit soort vocht hielden wij onszelf op de been maar ook
met de ongelofelijk mooie uitzichten die we steeds hadden.
Zoals je misschien weet is Pennsylvania een erg bosrijke staat en
die bossen toonden vandaag – in de zon - hun prachtigste
herfstkleuren. Adembenemend.
Om klokslag 13.03 uur reden we bij het hotel in Poughkeepsie voor.
Ach, ach, wat was dat een ontroerend terugzien met Willem-Jan,
Anna en Annelies, die hier dus naartoe gevlogen waren.
En die
Nu zijn we weer compleet en morgen mogen we eindelijk-eindelijk
weer twee voorstellingen spelen.
Thijs is daartoe vanavond al een tijdje in het theater aan het werk.
Dus dat gaat helemaal goed komen.
dinsdag 14 oktober 2008
Kilometervreters
Ja, ik weet het. Het vorige logje was eergisteren zo snel in elkaar
gezet dat ik geen tijd had om de link naar de recensie te corrigeren
(ik zag dat hij niet werkte, maar had geen tijd meer-haast!-haast!
en gisteren had ik geen internet. Dus vandaar.
Maar nu werkt alles (zoals Paulus al voorspelde).
Zojuist, 22.30, aangekomen in Brookville dat inderdaad in
Pennsylvania ligt.
Thijs en ik hebben vandaag 1200 km gereden en tussendoor ook
nog kans gezien om te lunchen (hamburger/friet - 15 minuten)
en te dineren (pizza - 15 minuten). Verder vooral veel koffie.
Gisteren reden we 900 km, maar toen hadden we aan de grens
oponthoud waar ik je nu niet mee zal vervelen. Het kwam er op
neer dat we op een gegeven moment Amerika niet in mochten en
ook niet terug konden naar Canada.
Veel heen en weer gebel, ge-sms en gefax met Joey in Nederland
zorgde er voor dat we niet de rest van ons leven in Niemandsland
hoeven te wonen.
En dat de voorstellingen in Amerika gewoon door kunnen gaan.
Kolere! Wat was dat spannend!
Nu zitten we dus in een motel en hebben morgen nog
550 km te gaan. De anderen zijn al vliegend op de plaats van
bestemming aangekomen.
Ze meldden per SMS dat ze in een schitterend hotel zitten.
Of er internet is vertelden ze niet, dus dat merken wij (en u)
dan wel.
gezet dat ik geen tijd had om de link naar de recensie te corrigeren
(ik zag dat hij niet werkte, maar had geen tijd meer-haast!-haast!
en gisteren had ik geen internet. Dus vandaar.
Maar nu werkt alles (zoals Paulus al voorspelde).
Zojuist, 22.30, aangekomen in Brookville dat inderdaad in
Pennsylvania ligt.
Thijs en ik hebben vandaag 1200 km gereden en tussendoor ook
nog kans gezien om te lunchen (hamburger/friet - 15 minuten)
en te dineren (pizza - 15 minuten). Verder vooral veel koffie.
Gisteren reden we 900 km, maar toen hadden we aan de grens
oponthoud waar ik je nu niet mee zal vervelen. Het kwam er op
neer dat we op een gegeven moment Amerika niet in mochten en
ook niet terug konden naar Canada.
Veel heen en weer gebel, ge-sms en gefax met Joey in Nederland
zorgde er voor dat we niet de rest van ons leven in Niemandsland
hoeven te wonen.
En dat de voorstellingen in Amerika gewoon door kunnen gaan.
Kolere! Wat was dat spannend!
Nu zitten we dus in een motel en hebben morgen nog
550 km te gaan. De anderen zijn al vliegend op de plaats van
bestemming aangekomen.
Ze meldden per SMS dat ze in een schitterend hotel zitten.
Of er internet is vertelden ze niet, dus dat merken wij (en u)
dan wel.
zondag 12 oktober 2008
Zo.
Het zit er op in Winnipeg.
Een prachtige serie voorstellingen hebben we gedaan en met pijn in het hart gaan we hier weg.
Tenminste, we gaan hier weg als het meezit.
Want om de een of andere vage reden zijn onze werkvisa voor de US nog steeds niet in ons bezit. Waar de laksheid precies heeft gezeten weten we nog niet, maar op dit moment (zondag) zijn onze papieren bij de douane op het vliegveld en die hebben de winkel gewoon dichtgedaan. Morgen is het Thanksgiving dus dan zijn ze er ook niet. Dinsdag kunnen we ze pas ophalen, terwijl we dinsdagavond moeten bouwen in Poughkeepsie, 2800 km verderop. Dat wordt dus niks.
Daarom gaan Thijs en ik nu alvast naar de grens, anderhalf uur rijden, om te proberen ons alvast het land in te slijmen.
Wat een vak! Wat een organisatie!
Ondertussen hebben we trouwens wel een ronkende recensie te pakken.
HIER kun je hem lezen.
Zo. En dan gaan we nu maar eens rijden.
Mochten we Amerika niet binnenkomen, meld ik me later weer uit Winnipeg...
Een prachtige serie voorstellingen hebben we gedaan en met pijn in het hart gaan we hier weg.
Tenminste, we gaan hier weg als het meezit.
Want om de een of andere vage reden zijn onze werkvisa voor de US nog steeds niet in ons bezit. Waar de laksheid precies heeft gezeten weten we nog niet, maar op dit moment (zondag) zijn onze papieren bij de douane op het vliegveld en die hebben de winkel gewoon dichtgedaan. Morgen is het Thanksgiving dus dan zijn ze er ook niet. Dinsdag kunnen we ze pas ophalen, terwijl we dinsdagavond moeten bouwen in Poughkeepsie, 2800 km verderop. Dat wordt dus niks.
Daarom gaan Thijs en ik nu alvast naar de grens, anderhalf uur rijden, om te proberen ons alvast het land in te slijmen.
Wat een vak! Wat een organisatie!
Ondertussen hebben we trouwens wel een ronkende recensie te pakken.
HIER kun je hem lezen.
Zo. En dan gaan we nu maar eens rijden.
Mochten we Amerika niet binnenkomen, meld ik me later weer uit Winnipeg...
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
