San Antonio

We zijn in onze laatste standplaats aangekomen, San Antonio.
Omdat het buiten het seizoen is is het lekker rustig op The Riverwalk,
en het voelde voor mij een beetje als thuiskomen.
Lekker in je T-shirtje op een terras zitten, wie heeft dat
in November? Wij dus.
(overigens, voor de kenners: de CD-afdeling van de Starbucks is
opgeheven! Schande nietwaar?)
We kwamen hier in het begin van de middag aan en hadden de rest
van de dag vrij. Behalve Thijs, die even de vrachtwagen zou gaan
parkeren, maar bij alle parkeerplaatsen in de stad werd weggestuurd
omdat de wagen te groot was. Nadat hij tot in een cirkel van 12 km
buiten de San Antonio had gezocht (het was uren later, inmiddels)
belde ons hotel -op Thijs' suggestie - een collega-hotel met een
grote parking en toen was het leed snel geleden en de wagen
geparkeerd.

Morgen twee voorstellingen en dan is het overmorgen echt afgelopen.

Gisteren sliepen we overigens 300 km voor San Antonio in Waco.
De reis van 1000 km die dag verliep zo voorspoedig en zonder
incidenten dat ik geen materiaal had voor een logje.
Ik zat nog diep te denken toen er aan mijn deur geklopt werd
en Anna en Annelies hun menthol-gezichts-masker kwamen
laten zien (volgens mij leek het er meer op dat ze gewoon tandpasta
op hun snoet hadden, maar daar gaat het nu niet om).

Van Het Nieuwe Theater Terra Logboek

En tsja, daar word je dan wat melig van. En voor je het weet ben je
de rest van de avond zoet met het maken van foto's.
Want het is leuk hoor, met die schatten.
Maar soms is het ook Een Nachtmerrie.

Klaar al weer

Voor je het weet is ook St. Louis al weer achter de rug.
Drie dagen hebben we er gespeeld (6 voorstellingen) en die gingen
allemaal vrij lekker. Niks bijzonders dus eigenlijk.

Nou ja, bij één van de voorstellingen zaten weer wat ouders
die niet konden lezen, of die het niveau van hun twee-jarige kinderen
gruwelijk overschatten. Zij dachten dat hun kroost minstens zo
ontwikkeld was als vier-jarigen.
Tamelijk wat gehuil in de zaal dus (want donker is eng). De grootste
schreeuwerd - het arme kind - werd door de directrice van het
theater mee naar buiten genomen en na een stuk of tien pogingen
het kind weer de zaal in te brengen - die allemaal mislukten-
ging ze met de hysterisch krijsende uk de regiekamer binnen.
En daar zit dus Thijs het werk van twee technici te doen en daar
heeft hij alle mogelijke concentratie bij nodig.
Onnodig te zeggen dat hij de vrouw de kabine uitgescholden
heeft (hij had geen tijd voor beleefdheden), maar op de
video, die toevallig draaide, is te horen dat hij dat best wel zachtjes
deed. Naar mijn smaak té zachtjes...
(overigens was zij er niet erg onder de indruk van geraakt, want
later kwam ze zeggen hoe fantastisch ze de voorstelling
had gevonden)

Verder dus goede voorstellingen en op zondagavond, om 18.00
uur, zijn we vertrokken voor een reis van 1600 km naar
San Antonio, TX. Hebben er nu ruim 300 op zitten.

Voor de volgers: we zijn in Strafford, MO.
En hier, in dit eenvoudige 'Motel 8', heb ik een betere
internetverbinding dan in het sjieke (en heerlijke)
Sheraton in St. Louis.

Dus heb ik eindelijk het filmpje in het vorige logje
kunnen plaatsen...

St. Louis

Zo zitten wij dan in St. Louis.
De frequentie qua logjes ligt wat laag omdat het internetten hier
niet meevalt. Maar ik doe mijn best. De verbinding is wat slecht,
dus het filmpje dat ik hier had willen plaatsen krijg ik het net
niet op. Dat hou je derhalve tegoed.

Eerst maar eens over onze aankomst hier.

Ik deed er ruim twintig uur over om in St. Louis te komen.
De anderen ook zoiets.
Het was voor iedereen een zware reis. Vooral Anna had het
niet makkelijk. Van Amsterdam tot Detroit zat zij naast
een dikke man die met zijn brede schouders boven haar stoel
hing. Ze zat de hele reis een beetje scheef.
Af en toe sliep de man en dan snurkte hij.
Wanneer hij niet sliep stonk hij. Als hij sliep stonk hij ook.
Wij - de rest - stierf haast van verveling. En toen de piloot
een zeer snelle daling/landing maakte plopten de meeste oren dicht
om zelfs tot laat in de avond niet meer open te floepen.

Bekaf kwamen wij bij het hotel aan waar men een 'foutje' had
gemaakt: er waren geen kamers voor die nacht. Gelukkig regelde
men bij het dichtbij gelegen Double Tree Hotel (by Hilton) kamers
voor ons, en op ons tandvlees wisten we dat hotel te bereiken.

Maar in mijn kamer aangekomen keerde de energie als bij toverslag
terug. Want zoiets had ik nog nooit meegemaakt...

(en dan komt er hier dus dat filmpje, later deze week...)

(update: hier issie...)
(en veel excuses voor het belabberde geluid...)


Kamer from Theater Terra on Vimeo.

Vast in de metro

(Geplaatst d.m.v. 'xoopit'; een experimentje, dus.)

De New Yorkse metro is fantastisch. In een mum van tijd reis je, voor weinig geld, door de stad. En over het algemeen is de werking ook erg helder.
Soms echter gaat het mis.

Zoals vlak voor het maken van deze foto. Om onduidelijke reden belandden we op een verkeerd perron en waar dit normaliter niet erg is (je steekt gewoon even over) konden we nu geen kant op. Moesten dus nóg een kaartje kopen.

Op het moment dat we ons dat realiseerden maakte Annelies' moeder - die nog buiten stond- de foto.

Waarvoor dank.

Terug

Van Het Nieuwe Theater Terra Logboek

Terug in Nederland.
Dat valt niet mee. Nederland wel (juist!), maar de vreemde tijd die
er hier op na gehouden wordt. Daar klopt niks van.
Tot diep in de nacht voel ik me klaarwakker en 's middags rond
een uur of vier kan ik spontaan in slaap vallen, als ik niet op pas.
Verder gaat het vrij goed. Heb een beetje foto's zitten ordenen
en bewerken (zie boven, was in New York, geen Freebees) en verder wat vaag om me heen zitten kijken. Met scherpe blik, dat wel.

Het gras staat schrikwekkend hoog, en ik zou het nódig moeten
maaien, maar ik heb er geen zin in tijd voor. Want vandaag ben
ik jarig (ach, hoe aardig, dankuwel) en dat betekent: keet op-
ruimen en boodschappen doen/drank inslaan.

Voor de rest al weer gewend? Ja, best wel.
Al duurde dat even. Als je vijf weken bent weggeweest moet je
sommige dingen opnieuw leren: hoe het espresso-apparaat werkt
bijvoorbeeld. En de afwasmachine. En waar stonden de vuilnis-
bakken ook alweer? (had de buurvrouw om een of andere reden
verplaatst). Wel bleek de keukengeiser kapot.
Zaterdag was ik daar al achter en zondag besloot ik, na veel
gerommel en geprobeer dat het ding de geest had gegeven en ik
een nieuwe moest gaan kopen.
Vanmorgen ontving ik mijn eerste verjaardagskadootje in de vorm
van een heldere ingeving. Plots kwam ik er achter dat de gijser
niet kapot was, maar dat ik de kraan steeds de verkeerde kant op
drukte.
Ik heb zo'n moderne keukenkraan waarbij je behalve draaien (zodat
het water begint te lopen) dezelfde hendel naar voor of achter moet
duwen (zodat je warm of koud water krijgt).
Warm/heet (altijd van je af) en koud (kindvriendelijk, naar je toe)
had ik door de war verwisseld. Vandaar.
Nee, van toeren in Amerika word je niet bepaald slimmer.
Wel slaperig.

Straks komt de visite.
Dus dan word ik vanzelf wak

Voorlopig Einde

De laatste voorstellingen van deze toer zitten er op.
We speelden vandaag twee keer in Jamestown voor ongeveer
2000 kinderen, en de tweede was voor zogenaamd Pavlov-publiek.
Vanaf het eerste liedje zaten ze mee te klappen en dat stoorde
nogal, dat snap je. Ten eerste weet je dat niemand hoort wat er
gezongen wordt en ten tweede heb je zelf soms moeite de maat te
houden.
Het publiek trouwens ook. Want onze componist, Nick, wil nog
wel eens niet zo voor de hand liggende maten en maatwisselingen
in de liedjes stoppen, en die klinken als een klok, maar kleine
Amerikaanse kindertjes moeten niet denken dat ze dan zomaar
mee kunnen klappen. Want dat kunnen ze helegaar niet.
Soms was het dus een brei van geluid.

Maar gelachen hebben we wel. Ook al omdat we morgen naar huis
gaan.
Hoewel dat ook wel dubbele gevoelens oproept.
Gelukkig komen we, na tien dagen Nederland, hier weer terug voor
het tweede deel van de toer.
We hebben er nu al zin in.

Het volgende logje zal vermoedelijk uit Nederland komen en als
'afsluiting' maar weer eens een filmpje geplaatst.
Ik zeg er verder niks over. Het filmpje vertelt het zelf.



Musicalster from Theater Terra on Vimeo.

Schizofrene Suites

Soms stopt men ons in hotels waarin je je grootste vijanden nog niet
dood zou willen vinden.
Maar het andere uiterste komt ook voor.

We zitten nu in - wacht even, ik had het in mijn hoofd, maar ik zoek
het even op - we zitten in The Chautauqua Suites.
Dat is in Mayville, NY, terwijl we in Jamestown spelen, en daar zit
30 km tussen, maar men kon dichterbij niet zo'n sjiek hotel vinden.
Denk ik.

Het is in mijn loopbaan nog nooit voorgekomen dat we allemaal twee
kamers hadden. Dat wil zeggen: per persoon een suite met twee
kamers en dus ook twee badkamers. Heel bizar.
Want wat moet je er mee? Met twee w.c.'s bijvoorbeeld?
Ik moet niet heel vaak plassen enzo, maar ik verdeel het nu maar
een beetje eerlijk tussen de twee w.c.'s (en dat valt nog lang niet
mee, want er zit vijf meter tussen...).

Ik twijfel nog of ik mijn wekker ga zetten op halverwege de nacht.
Zodat ik de tweede slaapkamer ook kan gebruiken.
Je wilt tenslotte de 'housekeeping' niet teleurstellen.
Nou ja, ik zie wel.

Nog eens New York

Vandaag dus wederom een dagje naar New York geweest, en zo is
ons weekend nu ten einde. Morgen wachten 650 kilometers op ons.
Aan het einde daarvan ligt Jamestown.

New York is, zoals je zult weten, nogal duur. Dus moet er
drastisch bespaard worden, en vanmorgen, aangekomen bij het
volgende motel, dachten we een mooie oplossing gevonden te
hebben.
Omdat Thijs toch altijd zit te werken is het ook onzin om een
kamer te huren waar dan ook nog een bed in staat. Zinloos.
Een kantoorruimte zou moeten volstaan, dachten wij prijs-
bewust.
Nu wil het geval dat we een vrachtwagen bij ons hebben.
En het was Thijs zelf die ons op het idee bracht, toen we het
volgende tafereel zagen:

Van Het Nieuwe Theater Terra Logboek

Achteraf bedacht hij zelf ook nog een titel: Windows Mobile.
Maar het wordt al koud hier en bezuinigen is zó jaren
'90, dus hebben we hem toch maar weer een kamer met
bed gegeven.

Op aanraden van Merel en Dick vd Heuvel zijn we vandaag op
Broadway naar 'Spring Awakening' geweest, en ik weet niet goed
wat ik daar over moet zeggen.
Zelden ben ik zo gegrepen door een voorstelling.
Geëmotioneerd geraakt, niet alleen door het verhaal maar door
de pure schoonheid. Ongelooflijk prachtig!

Dick had op zijn weblog al verteld hoe mooi de
voorstelling is. Als je zijn kleine, mooie filmverslagje wilt zien moet
je even HIER klikken.
(dit linkje mocht toch wel, Dick?)

Start spreading the news...

Ik ben moe. Hoe dat komt lees je hieronder. Ik had in ieder geval
bijna geen puf om een logje te schrijven.
Toen mailde Annelies me het hier volgende stukje.
Hulde! (dit is ten slotte het 'Terra Logboek)

Vandaag was de eerste dag vrij na een week spelen in drie
verschillende steden. Gisteren speelden we in Somerville en dat is
ongeveer een uur rijden van New York vandaan.
Dus wat doe je op je vrije dag? Niet in Somerville blijven hangen
maar met de auto naar The Big Apple!

En zo vertrokken we om 9:00 en voor we het wisten zagen we de
skyline van de grote stad opdoemen. Toen we eenmaal de auto in
de garage hadden geparkeerd (naast het gebouw waar John Lennon
is neergeschoten, klein detail) gingen we natuurlijk in een Starbucks
ontbijten.

Met een goed gevulde maag liepen we in het heerlijke zonnetje weer
richting Central Park. Goed begin van de dag.
Vervolgens liepen we tussen de hoge gebouwen (ik heb nog kramp
in mijn nek van het omhoog kijken) naar Times Square.
Het werd steeds drukker op straat en op de gebouwen verschenen
felle lichten en billboards van alle shows die je hier kan zien. Het is
wel duidelijk dat je in het hart van de entertainment bent beland.
Zoals in de film, dacht ik steeds.

En midden op Times Square op een terrasje in de zon zaten ze dan,
mijn ouders! Zij zijn zelf een week in New York en hebben Frog
In The Clouds in Somerville gezien.
Heel grappig om je ouders in een compleet andere wereld te zien!
Toen zijn we met z'n allen lekker gaan lunchen op aanraden van
Dick in het Europe Café.
Daarna zijn we met de ferry langs het vrijheidsbeeld gevaren.
Ook weer zo'n, zoals-in-de-film-moment.
Moe gewandeld gingen we met de metro weer naar de garage
waarna we met de auto naar het hotel zijn gereden om vervolgens
weer heerlijk in ons "3 persoonsbed" te kruipen.

Wat hebben wij het toch zwaar. Een geweldige voorstelling moeten
spelen voor enthousiaste kinderen en dan ook nog af en toe vrij zijn
om leuke dingen te doen met hele leuke mensen...
Hmm, vraag me soms echt af hoe ik dit volhoud...

Morgen zijn we ook vrij en dan gaan we voor de verandering maar
weer naar New York en dan moet er natuurlijk geshopt worden
en 's avonds naar een voorstelling. Welke het wordt weten we
nog niet maar het zal ongetwijfeld weer zo'n fijne dag worden!...
Annelies

Toestanden

Het is de derde keer dat ik Somerville was. Dus voor Terra
de vierde keer, want 'Frog' was hier zonder mij (en toch ging dat
- heel gek - heel goed).
Ik herinnerde me dat we vorige keer, in 2006 met 'Little Donkey',
hier 's morgens bij het theater aankwamen en wel een open deur
vonden, maar dat er niemand was. Men was de deur vergeten
op slot te doen. Had de hele nacht gewoon open gestaan.
(als je het logje dat ik daar toen over schreef wilt lezen:
HIER staat het)

Gisteravond liepen we weer het theater binnen en troffen
wederom niemand aan. Dit keer bleken alle binnendeuren ook
open te zijn en zo konden we in het hele gebouw, alle kantoren en
zelfs in de bibliotheek rondlopen.
Na lang zoeken (het is een heel groot gebouw/complex) vond Thijs
beneden in de kelder, in een klein kantoortje, twee bewakers.
Ze zaten naar heel veel televisieschermen te kijken en konden
ons dus al die tijd zien rondlopen.
Maar actie ondernemen, nee. Daar waren ze waarschijnlijk niet
op getraind. "Nee, wij zijn aangenomen om op de schermen te kijken
en verder niet," hoorde ik in gedachten zo'n man zeggen.

Ze konden ons niet helpen (uitzoeken welk hotel er voor ons geboekt
was - maar daar ga ik niet over uitwijden want dan word je echt
heel treurig - verder is alles goed hoor!).

Dus hebben we op eigen initiatief een hotel genomen (dat mogen
de organisaties verder uitzoeken), en vandaag hebben we twee
voorstellingen gespeeld waarvan de eerste iets minder was door
gehaast vooraf en de tweede bijna niet doorging, omdat men vlak
voor aanvang het gebouw moest evacueren.
Ja, je maakt wat mee hoor mensen, op zo'n toer!

Het waterbuizensysteem (of zoiets) maakte een angstaanjagende
herrie en toen ze in de nok gingen kijken bleken er grote water-
buizen enorm te schudden. Alsof ze op knappen stonden.
Men was bang dat de boel zou exploderen en dat het publiek
gloeiend heet water over zich heen zou krijgen.
Dus hebben we met het publiek een kwartiertje buiten in het zonnetje
gestaan, tot het sein 'safe' kwam, waarna we een puike voorstelling
speelden.

Ook leuk was dat de ouders van Annelies er waren.
Zij zijn speciaal naar New York gevlogen om hun dochter hier
te zien spelen.
O, o, o wat waren ze trots!
En o, o, o, wat is dat terecht!