Anderhalve week geleden trouwden -onze- Babbe en Oscar.
Heel romantisch, in Frankrijk. En voor de meesten van ons was dat natuurlijk te ver weg.
Daarom deden ze het vandaag nog eens dunnetjes over in Amsterdam. Althans, het feestgedeelte.
En gezellig dat het was!
En mooi, die Babbe! (Oscar ook hoor)
Vind je niet?
Vandaag had ik even een aha-belevenis. Ik dacht terug aan het speciale optreden dat we deden in Radboud in Nijmegen. Want we kregen daar een bos bloemen en toen ik daarmee naar buiten liep zei een man: “Dat zie je niet vaak dat iemand met een bos bloemen het ziekenhuis úit loopt.”
Toen ik vanmiddag thuis kwam vond ik een briefje van een bezorgservice dat ze mij niet thuis getroffen hadden en dat ze ‘de voor mij bestemde bos bloemen’ bij mijn buurvrouw hadden afgeleverd. Het bleek van Theater Terra te zijn, vanwege de nominatie, waarvoor heel veel dank! Een schitterende bos.
Maar voor ik dat kon zien moest ik dus eerst het boeket bij mijn bejaarde buurvrouw ophalen, en toen ik er mee uit haar huis kwam fietste er een man langs: "Noh, haal jij de bloemen nou bij je arme buurvrouwtje vandaan?”
Vanwege dezelfde nominatie was er vandaag een Musical Awards Lunch voor alle genomineerden. Vanwege de pers vooral.
Maar het was ook gezellig.
Tja, en dan moet je natuurlijk met z’n allen poseren voor een grote groep fotografen. En dat geeft veel geschreeuw en gekakel.
Weet je wat? dacht ik. Ik neem er gewoon eentje terug!
Zat ik gisteren rustig in het café, alwaar ik weer eens biljartles kreeg van wat vrienden, piepte mijn telefoon dat ik een sms'je had. ‘Gefeliciteerd!’ schreef Joey.
Die is een half jaar in de war met zijn verjaardagswens, dacht ik.
Of hij stuurt hem naar het verkeerde nummer, dat kan ook.
Maar direct ging de telefoon over en voor ik wist wat ik deed (ik was in gezelschap en hoorde dus eigenlijk niet zomaar aan te nemen) had ik Merel aan de lijn. Ook zij feliciteerde me.
Bleek dat net bekend was gemaakt dat ik genomineerd was voor een Musical Award. En Theo ook!
Allebei voor Kikker En Zijn Vriendjes.
Hij voor ‘Beste Decorontwerp’ en ik voor ‘Beste Script.’
Enfin, de rest van de avond bleef mijn telefoon piepen. Het ene sms’je na het andere. Geweldig leuk.
(en iedereen nogmaals bedankt natuurlijk)
Vandaag opende ik mijn brievenbus en vond daar twee poststukken:
Ik weet niet of je het kunt lezen, maar links is dus de brief van Stichting Musical Awards met de officiële melding, en in de rechter wordt ik door het Justitieel Incasso Bureau gefeliciteerd.
Aardig hè?
Zoals je ziet laten ze trouwens ook weten dat ze hebben gemeten dat ik 7 km te hard reed en omdat hun apparatuur niet zo nauwkeurig is doen ze daar nog 3 km van af.
Blijft over: ‘overschrijding van de maximum snelheid met 4 km.’
Kost me verdulleme 16 euro.
Het zit mij ook nooit eens mee.
Gisteren werd er een aangepaste versie van Kikker en zijn Vriendjes gespeeld in het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen.
Voor, onder meer, ernstig zieke kinderen.
Omdat er geen echte theatervoorzieningen in het zaaltje waren en omdat het toneeltje bijzonder klein was werd het een zeer uitgeklede versie.
Maar daarom niet minder energiek!
Babbe, Koen, Marieke, Mike, Niels en Thijs (in alfabetische volgorde) deden hun werk alsof ze in een schouwburg stonden.
Hele stukken uit de voorstelling moesten vervallen en om het verhaal toch gaande te houden was ondergetekende ingehuurd als verteller. Van de tussenteksten.
Ik ga hier geen emotioneel verhaal houden over kinderen die hun ellende voor even konden vergeten, over tranen in de ogen van ouders of over de dankbaarheid die ons van alle kanten ten deel viel.
Laat ik het er op houden dat het een geslaagde onderneming was, die - ook ons - een erg goed gevoel gaf.
(om privacy- redenen geen beeldmateriaal dit keer)
Ik ben de afgelopen tijd vaak mee geweest met
Kikker En Zijn Vriendjes.
Dat was erg gezellig, maar de spelers vroegen bijna iedere dag of ik de film van Het Grote Terra POPconcert al klaar had.
En dan moest ik weer zeggen dat het monteren van beelden van zes (6) voorstellingen heel veel werk is, vooral als meer dan de helft van die beelden onbruikbaar is vanwege enorme lichtverschillen of omdat er af en toe een vervanger (Hadie Sven!) over het toneel liep. Of omdat Babbe ineens de partijen van Niels zong. Of omdat Eric-Jan het leuk vond om bij één voorstelling grappig te doen met een kerstmannen-muts.
Kortom, het was, zoals ze dat hier zeggen “teugenopzienderswerk” (hardop voorlezen).
Dus zei ik steeds dat ik er helemaal geen zin in tijd voor had.
Maar nu ik toch een paar vrije dagen had ben ik maar eens flink in de computer geklommen. Met een nieuw montageprogramma en alle tijd van de wereld (tot diep in de nacht!) heb ik het eindelijk , min of meer, voor elkaar!
Hier en daar waren gewoon geen goede beelden of overgangen voorhanden, maar het resultaat is alleszins redelijk.
Vooral voor intern gebruik. En daar maakte ik het voor.
Overmoedig geworden besloot ik meteen maar een filmpje te fabriceren van de beelden die we maakten tijdens de Poppenspel-workshop van een paar weken geleden.
Zodat de webloglezers ook iets te zien hebben…
Poppenspel Workshop from Theater Terra on Vimeo.
Afgelopen weekend o.a. twee 'Kikker En Zijn Vriendjes'-voorstellingen in Hoorn.
Op zichzelf niets bijzonders.
Okee, Hoorn is bij mij om de hoek, dus er waren nogal wat kennissen en familieleden, maar ook dat is geen aanleiding om een logje te schrijven.
Nee, de reden van dit stukje is een foto die ik in mijn toestel vond.
We zien Niels, die na afloop van de voorstelling in de schouwburgfoyer een handtekening zet op het gips van een onfortuinlijke fan. Met onfortuinlijk bedoel ik niet het zetten van de handtekening natuurlijk, maar de oorzaak van het gips: ze was met haar been tussen de spaken van de fiets gekomen.
Maar zoals op de foto te zien is, het ergste leed was geleden en de grootste schrik was ook bijna weg.
Niels kon er al bijna weer, zij het voorzichtig, om lachen.
Gisteravond was de seizoenpresentatie van theater De Meervaart. Omdat wij daar vaak spelen – en vaak onze premières – zijn we er nogal kind aan huis.
Dus moest ook Theater Terra op komen draven om het publiek lekker te maken voor het komende theaterseizoen.
Niels en Marieke deden een liedje uit de vorige Kikkervoorstelling en Theo en ik zaten in de zaal om, zoals Theo het zei, te ‘controleren of ze een beetje in de maat bleven.’
(Maar ik zat er ook om stiekem te filmen.)
Extra leuk was dat er dit keer met een live-band gezongen werd en dat die band onder leiding stond van Nick.
Je snapt dat het een gezellig samenzijn was.
Hier een stukje van hun optreden.
Zondag was ik geboekt voor twee Kikker-voorleessessies in Amsterdam.
Met dat mooie weer in een klein zaaltje op het terrein van de Westergasfabriek, je moet er maar zin in hebben.
Voor aanvang liep ik buiten even wat rond en toen zag ik een open plek in het parkje met een paar fijne bankjes. En heel veel magnolia’s.
Dus vroeg ik de organisatrice of ik het voorlezen lekker in het parkje mocht doen.
Nou graag! Leuk! Veel liever! Goed idee!
Dus toen heb ik ontdekt dat spelen in het theater helemaal niet zo zaligmakend is. Nee, gewoon bij het licht van de zon. Veel beter!
(sorry Thijs)
Ik moest tussendoor vaak denken aan de collegae van Kikker En Zijn Vriendjes, die op datzelfde moment in de donkere schouwburg van Hengelo stonden. De arme zielen. Ze wisten niet wat ze misten. 
Vandaag gaven Theo en ik een Workshop Poppenspel in onze ruimte in Weesp.
De eindopdracht was dat de deelnemers een zelfverzonnen scène moesten spelen.
Drie van de vier clubjes kozen er voor om hun stukje in de open lucht te doen, en dat was voor ons als publiek heerlijk. Dat snap je.
Het Nieuwe Theatermaken gebeurt dus bij zonlicht.
En de aanstormende talenten hadden dát alvast goed begrepen.
Ook in Muiden was het lekker weer vandaag.
Zo lekker dat wij dachten dat het een goed idee zou zijn om daar op een terras te gaan lunchen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Bijkomend voordeel was dat onze nieuwe agent voor
’Engeland En Omstreken’ op bezoek was. En die had wel trek in Hollandsche Pot.
Dus lieten wij hem kroketten, ossenworst en kaas voorzetten, maar ook Nederlandse lekkernijen als Loempiaatjes en Vlammetjes.
Als bijgerechtjes natuurlijk, maar dat snap je.
Ook in een tamelijk sjiek restaurant heeft de ober zijn dag wel eens niet. Hoe vriendelijk hij ook is.
De man zette een mandje brood op tafel waar 6 (zes) kleine stukjes brood in lagen. En wij waren wel met zijn zessen, maar het zag er wat armetierig en kneuterig uit.
Gelukkig had G. direct een uitleg klaar voor onze Engelse gast:
”This is a very religious restaurant. They put some bread on the table and hope it will multiply.”
De ober kon er ook wel om lachen.
Posts
Alle reacties
