Geluk bij een ongeluk

Afgelopen weekend o.a. twee 'Kikker En Zijn Vriendjes'-voorstellingen in Hoorn.
Op zichzelf niets bijzonders.
Okee, Hoorn is bij mij om de hoek, dus er waren nogal wat kennissen en familieleden, maar ook dat is geen aanleiding om een logje te schrijven.
Nee, de reden van dit stukje is een foto die ik in mijn toestel vond.

We zien Niels, die na afloop van de voorstelling in de schouwburgfoyer een handtekening zet op het gips van een onfortuinlijke fan. Met onfortuinlijk bedoel ik niet het zetten van de handtekening natuurlijk, maar de oorzaak van het gips: ze was met haar been tussen de spaken van de fiets gekomen.

Maar zoals op de foto te zien is, het ergste leed was geleden en de grootste schrik was ook bijna weg.
Niels kon er al bijna weer, zij het voorzichtig, om lachen.

Lentewolken En Zomergras

Gisteravond was de seizoenpresentatie van theater De Meervaart. Omdat wij daar vaak spelen – en vaak onze premières – zijn we er nogal kind aan huis.
Dus  moest ook Theater Terra op komen draven om het publiek lekker te maken voor het komende theaterseizoen.

 

Niels en Marieke deden een liedje uit de vorige Kikkervoorstelling en Theo en ik zaten in de zaal om, zoals Theo het zei, te ‘controleren of ze een beetje in de maat bleven.’
(Maar ik zat er ook om stiekem te filmen.)

 

Extra leuk was dat er dit keer met een live-band gezongen werd en dat die band onder leiding stond van Nick.
Je snapt dat het een gezellig samenzijn was.

 

Hier een stukje van hun optreden.

Duet In De Meervaart from Theater Terra on Vimeo.

Zoek de zon op

Zondag was ik geboekt voor twee Kikker-voorleessessies in Amsterdam.
Met dat mooie weer in een klein zaaltje op het terrein van de Westergasfabriek, je moet er maar zin in hebben.

Voor aanvang liep ik buiten even wat rond en toen zag ik een open plek in het parkje met een paar fijne bankjes. En heel veel magnolia’s.
Dus vroeg ik de organisatrice of ik het voorlezen lekker in het parkje mocht doen.
Nou graag! Leuk! Veel liever! Goed idee!

 

Dus toen heb ik ontdekt dat spelen in het theater helemaal niet zo zaligmakend is. Nee, gewoon bij het licht van de zon. Veel beter!
(sorry Thijs)

Ik moest tussendoor vaak denken aan de collegae van Kikker En Zijn Vriendjes, die op datzelfde moment in de donkere schouwburg van Hengelo stonden. De arme zielen. Ze wisten niet wat ze misten.
Vandaag gaven Theo en ik een Workshop Poppenspel in onze ruimte in Weesp.
De eindopdracht was dat de deelnemers een zelfverzonnen scène moesten spelen.
Drie van de vier clubjes kozen er voor om hun stukje in de open lucht te doen, en dat was voor ons als publiek heerlijk. Dat snap je.

 

Het Nieuwe Theatermaken gebeurt dus bij zonlicht.
En de aanstormende talenten hadden dát alvast goed begrepen.

Wonderbaarlijk mooi weer

Ook in Muiden was het lekker weer vandaag.
Zo lekker dat wij dachten dat het een goed idee zou zijn om daar op een terras te gaan lunchen.
Zo gezegd, zo gedaan.

Bijkomend voordeel was dat onze nieuwe agent voor
’Engeland En Omstreken’ op bezoek was. En die had wel trek in Hollandsche Pot.
Dus lieten wij hem kroketten, ossenworst en kaas voorzetten, maar ook Nederlandse lekkernijen als Loempiaatjes en Vlammetjes.
Als bijgerechtjes  natuurlijk, maar dat snap je.

Ook in een tamelijk sjiek restaurant heeft de ober zijn dag wel eens niet. Hoe vriendelijk hij ook is.
De man zette een mandje brood op tafel waar 6 (zes) kleine stukjes brood in lagen. En wij waren wel met zijn zessen, maar het zag er wat armetierig en kneuterig uit.
Gelukkig had G. direct een uitleg klaar voor onze Engelse gast:

”This is a very religious restaurant. They put some bread on the table and hope it will multiply.”

De ober kon er ook wel om lachen.

Op een mooie lenteavond

Misschien weet je nog dat wij – onze buurt - vorig jaar
De Buurtcompetitie van de RaboBank wonnen.
En dat de prijs 30.000 euro was. Bedoeld om Het Kerkplein op te knappen.

Een paar weken geleden is men met het werk begonnen en het eerste deel van het plan, twee jeu de boulesbanen, is zo goed als klaar.
De banen zijn ook al in gebruik genomen. Vrijdagavond.
Door Ondergetekende & Zn.

En zeg nou zelf: is dat niet poepsjiek? Jeu de Boules zo dicht bij je huis (rechts)?

Domper op de feestvreugde was wel dat ik verloor.

Groeten uit Weesp

Ja, dat was best gek.
Overal in het land zitten de mensen op terrassen in de zon aan het witbier, terwijl wij in Weesp…

… wij stonden vanmiddag in de repetitieruimte een scène plus liedje uit de kerstvoorstelling te doen.

"Je ziet er slecht uit!" *)

Ik zou afgelopen vrijdag naar Haren (Groningen) mogen met Kikker. 
Die goede ziel houdt zich –ook- bezig met voorlezen uit eigen boekjes, op scholen en in bibliotheken door het hele land, maar hij heeft geen rijbewijs. Daarom heeft men een paar Terraristen – waarondergetekende – bereid gevonden hem te vervoeren.
Bovendien heeft hij beweging nodig en daar zorgen wij dan ook voor.  O ja, en voor zijn stem. Maar dat spreekt.

Donderdagavond echter, net thuisgekomen van vijf voorlezingen in Ede, werd ik ziek. Althans, ik had het heet terwijl ik rilde, ik voelde hoe overal in mijn lijf mijn bloed stil stond en alle botten deden pijn.
Waarschijnlijk was er een Edense griep met mij meegelift.
Waarvoor dank!
(Nee, dat is niet aardig. Het was juist helemaal geweldig in Ede!
En dat meen ik echt.)

Kortom, om een lang blog kort te maken, 's avonds laat via Linda en Merel – twee van onze productiekanjers, 24 uur per dag bereikbaar – met Haren afgesproken dat ik de volgende morgen om half acht de organisatrice wakker zou bellen met mijn medische update. Want rond dat tijdstip zou ik, volgens de planning,  in de auto stappen.

De wekker had ik gezet, maar dat bleek verspilde moeite. Want de hele nacht was ik wakker. Hondsberoerd.

Nadat ik Haren had afgebeld viel ik eindelijk min of meer in slaap.
En toen zag ik steeds de beteuterde gezichten van de kindertjes uit Haren voor me. Achgut.
Heb je je zo verheugd op de komst van Kikker, issie ziek!

Maar, Harense kinderen, aanstaande vrijdag gaat Kikker het wéér proberen. Als alles goed gaat komt hij dan bij jullie langs.
Ik zal zorgen dat hij deze week op tijd naar bed gaat.
En veel gezond fruit eet!
Enzo.

 

*)Varkentje tegen Kikker in 'Kikker Is Verliefd'

Wij hebben ongelofelijke haast

Telefoontje van Casper, onze productiemanus van alles en nog wat.

"Hoi, met Casper, stoor ik?"  De vaste openingszin.
"Ha Casper. Nee."
"Mooi. Eh, ik heb slecht nieuws."

Op zo'n moment zou je kunnen denken:
Is er iemand overleden?
Heeft er iemand ontslag genomen?
Gaat mijn loonsverdubbeling niet door?
Maar niet bij Cas. Bij hem moet je even wachten om er zeker van te zijn dat hij geen grap maakt. En hij maakte geen grap.

"Jij bent toch in Franeker geweest met Kikker En Zijn Vriendjes?"
"Ja."
"Dan heb je een bekeuring gekregen. Voor te hard rijden."
"Hoe weet jij dat? Ik was met mijn eigen auto."
"Nee, jij reed toch met de spelersbus?"
"Zeker weten van niet. Als je nou over Stadskanaal zou beginnen, toen reed ik wel. En waarschijnlijk veel te hard. Die bon zal dan nog wel komen."

Maar nu moest hij dus eerst uitzoeken wie er dan wél gereden had naar Franeker.  En wie hij dan wél op de kop kon geven.
Hij  had al een vermoeden.
Arme Marieke.

 

Uitzicht

Tegenover mijn huis staat 'De Oude Pastorie'.
Dat is een monumentaal pand, dat door de overburen ingrijpend
is gerenoveerd.
Zo ingrijpend dat het er niet echt mooier op is geworden.
Althans, van buiten.
En vanuit mijn optiek.
Want dit is wat ik tegenwoordig zie vanuit mijn werkkamer:





Geef toe, dat is niet echt een fijn uitzicht, zo'n blinde muur.

Waarom buurman dat zo heeft laten doen is mij niet bekend.
Misschien omdat ik ooit tegen hem zei: "Jij hebt dan misschien
een duurder huis, ik heb een mooier uitzicht."
En dat hij toen heeft gedacht: ik zal je krijgen.

Maar nu zat ik te denken: zou er iets in de hinderwet staan
over overlast door een beetje licht?
Want anders heb ik een ideetje waar ik die witte muur voor
kan gebruiken.
Dan schaf ik een flinke filmprojector aan en dan krijg je
bijvoorbeeld dit:




Ik weet niet, maar het lijkt mij véél mooier...

Boeven vangen

Niet zo lang geleden is er ingebroken bij Theo.
Onder andere zijn laptop hadden ze meegenomen, en voor
mij is dat een waar schrikbeeld. Voor hem ook trouwens.

Nu las ik bij onze Joey op zijn weblog dat hem
hetzelfde is overkomen.
Laptop weg, je moet er toch niet aan denken!
En wat doe je er aan?
Niks, dacht ik.
Ja, beter uitkijken.
Maar we weten allemaal dat dat makkelijk gezegd is.

Dus ging ik eens op internet kijken of daar misschien
oplossingen te vinden waren voor dit probleem.
En jawel!
Ik vond een toepassing, slim en gratis.
Het zorgt er niet voor dat je laptop niet gejat wordt,
maar áls dat gebeurt heb je grote kans dat je hem
terugvindt. En de vuile dief er bij.
Want sinds ik het programmaatje geïnstalleerd heb,
stuurt mijn laptop mij iedere dag een berichtje waarin staat
waar hij zich bevindt. (voor de kenners: op welk ip-adres)
En als hij verplaatst wordt stuurt hij steeds berichten.
Zodat de politie hem kan volgen, zeg maar.

Dus Theo en Joey (en alle anderen) kijk HIER eens naar.
Ik kan je zeggen dat het een ietwat geruster gevoel geeft.

Ik zit er bijna op hopen dat zo'n #$@*!!&^%^!! het
eens met mijn laptoppie probeert...