Knutselen

In augustus spelen we de hele maand op het festival van Edinburgh (Scotland) met Frog. En daarna als toetje nog een week in Londen. Dat komt, we willen het Verenigd Koninkrijk gaan veroveren, en volgens onze Engelse agent gaat dat zeker lukken, en hij kan het weten.

Omdat het in Edinburgh een festival is betekent dat – zoals zo vaak – dat we iedere dag ons decor weg moeten halen om het de volgende dag weer neer te zetten. Zodat anderen op hetzelfde podium kunnen spelen.
Maar dit keer wordt het wel een erg krap schema, want we hebben voor het opruimen een kwartier (!) en voor de bouw ook zoiets…

Dus hebben we het decor geheel opnieuw ontworpen. Zeer sterk vereenvoudigd maar zonder dat dit voor het publiek te zien zal zijn. Heel slim dus, zeg maar.
Theo en ik zijn deze weken hard bezig in het atelier om een en ander voor elkaar te knutselen. Af en toe moeten we even weg voor een vergadering, Kikker-voorlees-sessies, een viewing van de DVD van de laatste Kikkervoorstelling, het ophalen van een Musical Award, of gewoon voor het inkopen van materiaal. Toch schieten we goed op en het is allemaal erg gezellig, dat snap je. Veel lachen ook.

Vanmorgen stonden we in een stoffenwinkel om materiaal te kopen toen bleek dat Theo's pasje het niet deed. Hoe vaak hij hem ook door het apparaat haalde, iedere keer klonk er een piep.
"Zit er nog garantie op dat apparaat?" vroeg Theo.

En even later zei hij tegen de verkoopster: "Mijn pasje is nog niet zo lang onbruikbaar, zie je dat? Er staat 'pas onbruikbaar'."

Nou ja, van die dingen dus.

Musical Award!

Zo, hèhè.
Eindelijk zit ik weer eens rustig achter mijn computer. Het was nogal druk, de laatste dagen. Maar lékker druk.
Voor wie dat is ontgaan: maandag won ik een Musical Award voor het Beste Script (van Kikker En Zijn Vriendjes), en daar ben ik natuurlijk verschrikkelijk trots op.
En blij ook, voor iedereen die aan deze prachtproductie heeft meegewerkt. Want het is misschien een cliché (en dus waar), maar zonder al die talenten om me heen was het helemaal niks geworden. Ja, wat woorden in een Word-file.

 

Zoals je misschien hebt gezien ging de uitreiking weer eens erg soepeltjes. Ik wist niet (meer) dat ik onderaan de tribune achter een microfoon had moeten plaatsnemen, dus ik speerde, zodra ik mijn naam hoorde, het podium op. Waar Ursul de Geer me zei dat hij geen beeldje voor me had en ook geen microfoon. Ondertussen was in de regiecabine (hoorde ik later) de pleuris uitgebroken. Want iemand had me tegen moeten houden en naar de goede microfoon moeten brengen. Dat deden ze met alle volgende winnaars wel, nadat de floormanager “verschrikkelijk op zijn falie had gekregen” (zo zei mij een schaterende Ivo de Wijs).

 

Maar ik kreeg ondertussen snel een beeldje in handen gedrukt door een mooie en bloedzenuwachtige juffrouw, en Ursul bood me het clipmicrofoontje op zijn revers aan. Op dat moment besloot ik dat ik niet alle namen, die ik even daarvoor nog even in mijn hoofd doorgenomen had, tegen Ursuls borst zou zeggen.
Dus bedankte ik ‘iedereen’ en daarna speciaal Christa.
Want die was ik een paar jaar geleden, toen ik ook al een award won, als enige vergeten te noemen.

 

(Als je mazzel hebt kun je het incidentje nog terugzien op Uitzending Gemist. Het begint zo’n beetje op 42 minuten.)

 

Maar al met al was het een geweldig avond, dat snap je.
Het was een lange zit van ruim drie uur, met daarna een extra lange foto-shoot met alle winnaars:

En direct ook maar het Juryrapport gekopieerd:

 

De afgelopen dagen regende het telefoontjes, sms-jes en mailtjes (en lieve live-kussen), waarvoor ik iedereen heel erg wil bedanken.

Ook voor de prachtige bloemen veel dank. En voor de lieve en leuke woorden (buurvrouw op het werk: “Oh, je hebt een Rijk de Gooyer Musical Award gewonnen hè?”).
Het was allemaal weer prachtig.

 

Maar inmiddels zijn we weer gewoon aan het werk, want er is nog veel te doen!

Even Snel

Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd om achter de PC te zitten nu.

Later zal ik dus uitgebreider berichten over de heugelijke dag van gisteren.
Voor nu alvast: zo ziet mijn schoorsteenmantel er nu uit….

Babbe X Oscar

26052009.jpg
Originally uploaded by dickfeld

Anderhalve week geleden trouwden -onze- Babbe en Oscar.
Heel romantisch, in Frankrijk. En voor de meesten van ons was dat natuurlijk te ver weg.
Daarom deden ze het vandaag nog eens dunnetjes over in Amsterdam. Althans, het feestgedeelte.
En gezellig dat het was!
En mooi, die Babbe! (Oscar ook hoor)
Vind je niet?

Flickr

This is a test post from , a fancy photo sharing thing.

Aha!

Vandaag had ik even een aha-belevenis. Ik dacht terug aan het speciale optreden dat we deden in Radboud in Nijmegen. Want we kregen daar een bos bloemen en toen ik daarmee naar buiten liep zei een man: “Dat zie je niet vaak dat iemand met een bos bloemen het ziekenhuis úit loopt.”

 

Toen ik vanmiddag thuis kwam vond ik een briefje van een bezorgservice dat ze mij niet thuis getroffen hadden en dat ze ‘de voor mij bestemde bos bloemen’  bij mijn buurvrouw hadden afgeleverd. Het bleek van Theater Terra te zijn, vanwege de nominatie, waarvoor heel veel dank! Een schitterende bos.

 

Maar voor ik dat kon zien moest ik dus eerst het boeket bij mijn bejaarde buurvrouw ophalen, en toen ik er mee uit haar huis kwam fietste er een man langs: "Noh, haal jij de bloemen nou bij je arme  buurvrouwtje vandaan?”

 

Vanwege dezelfde nominatie was er vandaag een Musical Awards Lunch voor alle genomineerden. Vanwege de pers vooral.
Maar het was ook gezellig.
Tja, en dan moet je natuurlijk met z’n allen poseren voor een grote groep fotografen. En dat geeft veel geschreeuw en gekakel.

 

Weet je wat? dacht ik. Ik neem er gewoon eentje terug!

Post!

Zat ik gisteren rustig in het café, alwaar ik weer eens biljartles kreeg van wat vrienden, piepte mijn telefoon dat ik een sms'je had.  ‘Gefeliciteerd!’ schreef Joey.
Die is een half jaar in de war met zijn verjaardagswens, dacht ik.
Of hij stuurt hem naar het verkeerde nummer, dat kan ook.
Maar direct ging de telefoon over en voor ik wist wat ik deed (ik was in gezelschap en hoorde dus eigenlijk niet zomaar aan te nemen) had ik Merel aan de lijn. Ook zij feliciteerde me.
Bleek dat net bekend was gemaakt dat ik genomineerd was voor een Musical Award. En Theo ook!
Allebei voor Kikker En Zijn Vriendjes.
Hij voor ‘Beste Decorontwerp’ en ik voor ‘Beste Script.’

 

Enfin, de rest van de avond bleef mijn telefoon piepen. Het ene sms’je na het andere. Geweldig leuk.
(en iedereen nogmaals bedankt natuurlijk)

 

Vandaag opende ik mijn brievenbus en vond daar twee poststukken:

Ik weet niet of je het kunt lezen, maar links is dus de brief van Stichting Musical Awards met de officiële melding, en in de rechter wordt ik door het Justitieel Incasso Bureau gefeliciteerd.
Aardig hè?

 

Zoals je ziet laten ze trouwens ook weten dat ze hebben gemeten dat ik 7 km te hard reed en omdat hun apparatuur niet zo nauwkeurig is doen ze daar nog 3 km van af.
Blijft over: ‘overschrijding van de maximum snelheid met  4 km.’
Kost me verdulleme 16 euro.
Het zit mij ook nooit eens mee.

Speciale voorstelling

Gisteren werd er een aangepaste versie van Kikker en zijn Vriendjes gespeeld in het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen.
Voor, onder meer, ernstig zieke kinderen.

Omdat er geen echte theatervoorzieningen in het zaaltje waren en omdat het toneeltje bijzonder klein was werd het een zeer uitgeklede versie.
Maar daarom niet minder energiek!
Babbe, Koen, Marieke, Mike, Niels en Thijs (in alfabetische volgorde) deden hun werk alsof ze in een schouwburg stonden.

Hele stukken uit de voorstelling moesten vervallen en om het verhaal toch gaande te houden was ondergetekende ingehuurd als verteller. Van de tussenteksten.

Ik ga hier geen emotioneel verhaal houden over kinderen die hun ellende voor even konden vergeten, over tranen in de ogen van ouders of over de dankbaarheid die ons van alle kanten ten deel viel.
Laat ik het er op houden dat het een geslaagde onderneming was, die - ook ons - een erg goed gevoel gaf.

(om privacy- redenen geen beeldmateriaal dit keer)

Filmcarrière

Ik ben de afgelopen tijd vaak mee geweest met
Kikker En Zijn Vriendjes.
Dat was erg gezellig, maar de spelers vroegen bijna iedere dag of ik de film van Het Grote Terra POPconcert al klaar had.
En dan moest ik weer zeggen dat het monteren van beelden van zes (6) voorstellingen heel veel werk is, vooral als meer dan de helft van die beelden onbruikbaar is vanwege enorme lichtverschillen of omdat er af en toe een vervanger (Hadie Sven!) over het toneel liep. Of omdat Babbe ineens de partijen van Niels zong. Of omdat Eric-Jan het leuk vond om bij één voorstelling grappig te doen met een kerstmannen-muts.
Kortom, het was, zoals ze dat hier zeggen “teugenopzienderswerk”  (hardop voorlezen).

 

Dus zei ik steeds dat ik er helemaal geen zin in  tijd voor had.

 

Maar nu ik toch een paar vrije dagen had ben ik maar eens flink in de computer geklommen. Met een nieuw montageprogramma en alle tijd van de wereld (tot diep in de nacht!) heb ik het eindelijk , min of meer, voor elkaar!
Hier en daar waren gewoon geen goede beelden of overgangen voorhanden, maar het resultaat is alleszins redelijk.
Vooral voor intern gebruik. En daar maakte ik het voor.

 

Overmoedig geworden besloot ik meteen maar een filmpje te fabriceren van de beelden die we maakten tijdens de Poppenspel-workshop van een paar weken geleden.
Zodat de webloglezers ook iets te zien hebben…

 

Poppenspel Workshop from Theater Terra on Vimeo.

Geluk bij een ongeluk

Afgelopen weekend o.a. twee 'Kikker En Zijn Vriendjes'-voorstellingen in Hoorn.
Op zichzelf niets bijzonders.
Okee, Hoorn is bij mij om de hoek, dus er waren nogal wat kennissen en familieleden, maar ook dat is geen aanleiding om een logje te schrijven.
Nee, de reden van dit stukje is een foto die ik in mijn toestel vond.

We zien Niels, die na afloop van de voorstelling in de schouwburgfoyer een handtekening zet op het gips van een onfortuinlijke fan. Met onfortuinlijk bedoel ik niet het zetten van de handtekening natuurlijk, maar de oorzaak van het gips: ze was met haar been tussen de spaken van de fiets gekomen.

Maar zoals op de foto te zien is, het ergste leed was geleden en de grootste schrik was ook bijna weg.
Niels kon er al bijna weer, zij het voorzichtig, om lachen.