En helemaal niet duur!

Gisteravond heeft Claire haar viool naar de Britse komiek gebracht (zie logje van gisteren) en daar bleek dat diens technicus eigenlijk helemaal geen viool kon spelen. Ik zal vragen of ze zelf iets wil schrijven over hoe dat opgelost werd. Misschien schrijft ze dan ook wel iets over de aankoop van een nieuwe viool, vandaag.

Ikzelf zag in dezelfde winkel een basgitaar die ik nogal mooi vond. En goedkoop. Maar eerst keek ik op internet naar de bevindingen van anderen met dit merk –Stagg – en zag al gauw dat het om een prutding ging.
Niet gekocht dus. Bovendien heb ik er hier al eentje …hee, dat heb ik zeker nog niet verteld?

Ik ben al jaren, zo nu en dan, op zoek naar een akoestische basgitaar. Maar die dingen zijn zeldzaam en/of duur.
Een paar weken geleden, toen Zoonlief hier nog was, liepen we te wandelen toen we ineens moesten schuilen voor de regen. We renden het portiek van een winkel in en toen we daar een paar minuten naar de regen stonden te kijken draaide ik me om en zag dat het een muziekwinkel was. Ik gluurde naar binnen en keek recht in het serene gezicht van een…

Is het geen plaatje?

Drie in 1

1. Het logje van gisteren heeft bij in ieder geval één van onze gasten van komende week de wenkbrauwen doen fronsen. Men kon inderdaad (lees maar even na, ik wacht wel) de indruk krijgen dat we niet zo gesteld zijn op gasten. Maar niets is minder waar! Gelukkig mailde ze dat ze zich zo overzichtelijk mogelijk zal opstellen. Haha.

2. Al het geloop hier in de stad, de afgelopen weken, heuvel op, heuvel af, doet een flink beroep op je beenspieren. Die zijn dus lekker los geworden. Maar vanmiddag voelde ik ineens dat ook mijn zolen lekker los begonnen te worden. Dus hinkelde ik een winkel in en schafte mij fluks een nieuw stel schoenen aan. Het is nu avond en terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ik ze nog steeds niet uit de doos heb gehaald om ze te bekijken.
Dat komt: echte mannen geven niet zo om schoenen.

3. Vanmiddag stond ik met Claire op het festival-terrein toen  ze werd aangesproken door een jongen. A real English poet/commedian. Zijn technicus, die normaliter een stuk muziek speelt op een accordeon (ofzo) was ziek en zijn andere technicus kon alleen maar viool spelen (Leren die techneuten dan helemaal niks meer tegenwoordig?). Nu zag hij de viool op Claires rug en, hij durfde het bijna niet te vragen, maar zou hij die viool vanavond mogen lenen, voor een keertje, heel alsjeblieft, ah toe?
Hij schrok er van toen Claire “Natuurlijk!” zei. De voorwaarde die ze er aan stelde, zij en ik allebei een vrijkaartje, bleek een beetje moeilijk want uitverkocht, maar hij zou zijn best doen. Hij zou bellen.
En daar zit ik nu nog steeds op te wachten. Over anderhalf uur begint zijn voorstelling en als hij niet gauw belt dan eh, ga ik met mijn nieuwe schoenen spelen.

Heb je trouwens al gezien dat ik een fotoalbum heb geplaatst bij de links, rechts?

Herenbezoek

Ik ga het niet meer over het weer hebben (regen) en ook niet meer over onze etentjes (geweldige wraps bij Joey en Marieke).
Voorlopig.

Vandaag waren we zo’n beetje voor het eerst met ons eigen kleine kluppie. Want er zijn tot nu toe steeds anderen bij ons geweest: Niels de techneut, Merel de producent (en vriendin!), Diederik de grootste fan, Marijke de moeder, Jeroen de man en Salomon de vent.
Iedereen is weer terug naar het warme (hou daar over op!) Nederland.
En wij bleven hier achter.
Komende week verwachten we nog bezoek van deez’ en gene, maar deze dagen zijn we lekker, overzichtelijk, onder elkaar.

Dat bezoek erg gezellig is, is ook maar betrekkelijk hoor. Dat bewijst onderstaande foto van Marieke.
Heb je twee wereldberoemde Nederlanders over de vloer, Theo T. en Jeroen v. K., gaan ze een kwartier met hun aanstekers op vier hoog uit het raam hangen!
(in werkelijkheid was Marieke zelf ook op bezoek, trouwens)

 

Weekend

Vandaag en morgen zijn we vrij.
Terwijl heel Nederland loopt te puffen en te hijgen (en te klagen!) van de hitte, is het hier wisselvallig alsof het herfst is. Maar wij kijken nergens meer van op. Ook niet dat ons weekend op woensdag en donderdag valt.

Vandaag trok een aantal van ons de stad uit.
A trip to the country. En Mama Marieke was mee!

Update:
Ik maakte een filmpje, maar kreeg dat niet af voor de deadline (het moment dat mijn ogen dichtvallen).
Daarom nu pas hier: filmpje!

Bass Rock from Theater Terra on Vimeo.

Nattigheid 2

Edinburgh is een fantastische stad. Vooral als je van regen houdt. Die hebben ze hier volop en ook nog eens dagen achter elkaar. Heerlijk!
Lekker na de voorstelling een beetje door de stad lopen soppen zonder dat je steeds om je zonnebrandcrème hoeft te denken, en dan gauw naar binnen om daar allerlei nuttige dingen te doen. Zoals vandaag, schrijven bijvoorbeeld. Dat gaat toch het beste als de regen gezellig tegen het raam tikt.

Maar ook deed ik de was.
Ik schreef al eerder dat we wel een wasmachine hebben maar geen droger. Toch ben je gewend dat je was na een tijdje op de een of andere manier droog wordt. Maar hoe doen ze dat hier? De kachel brandt nog niet want ook Schotten zijn zuinig.
De atmosfeer in Edinburgh is zo vochtig dat ik dacht dat de droogste plaats waarschijnlijk in een emmer water zou zijn. Maar dat schiet niet echt op natuurlijk.
Daarom toch de boel maar opgehangen, op stoelen en deuren.
Nu hoop ik maar dat ik straks een beetje droge lakens heb.
Anders ga ik ook nog van regen dromen.
Met alle gevolgen vandien.

Vingers gekruist

Vandaag weer eens een lekkere voorstelling gespeeld, met, voor Edinburgh, aardig wat mensen in de zaal.
Zou dat komen doordat de collega’s gisteren, terwijl ik ‘lekker’ op bed lag, reclame hebben gemaakt met een voorleessessie, vioolspel en het babbelen met kinderen die ook nog op de foto mochten met de hoofdrolspelers? En door de vele flyers die zijn uitgedeeld?
Hoedanook, vandaag was een goede dag. Ik voelde me niet meer ‘appelig’ (Theo: ‘daarom heb ik bananen voor je meegebracht.’), en het was lekker weer op toneel te staan met zo’n goed reagerende zaal.
Precies nu zat er een recensent van The Observer in het publiek, en we hebben dus recht goede hoop op een mooie recensie…

Op de foto Marieke (links, met dat mooie haar – met dank aan Claire) die de Schotse kinderen kennis laat maken met Eend.

Post

Ik lag op bed naar een filmpje te kijken toen ik iets tegen het raam hoorde tikken en in mijn ooghoek zag ik iets bewegen. Aan een dun draadje kwam een opgevouwen briefje naar beneden gezakt. Het appartement boven ons wordt bewoond door Joey en Marieke. Dus ging ik er van uit dat het briefje van hen was en voor mij bestemd. (Wanneer er Engelse woorden op stonden was het van een appartement hoger voor een appartement lager...)
Ik vouwde het briefje open - er vielen 5 smarties uit - en las:

Lieve Dick, heel veel beterschap! We hopen dat je ons snel weer gedag komt zeggen, want een beetje op die vieze tafel in de kleedkamer liggen stinken is ook niet alles!
Bijgevoegd zijn je medicijnen.
Groen van Kikker tegen wiebelbenen, rood van Eend voor een soepele nek, bruin van je grootste vriend Haas voor lekker poepen, blauw van Varkje en Rat tegen doorliggen en oranje van het Nederlandse volk (+ Joey en Marieke) voor al het andere waar je last van hebt. Handig he?
Dikke kus van Eend, Kikker, Rat, Varkje, Haas en je bovenburen.

E.e.a. Was geschreven in het handschrift van Marieke.
Al die dieren interesseren me op zo'n moment helemaal niks. Maar zulke collega's!
Zo lief!

Bad timing

We hadden alles opgebouwd, alle props stonden en hingen klaar en de zaal was open. Het (weinige) publiek zat op zijn plek.

Op dat moment werd het trillen van de koorts het ergst. Men had kotsemmers voor me klaar gezet, maar toen ze zagen dat ik zo wit was dat ik bijna licht gaf werd besloten dat we niet zouden spelen.
Er werd een taxi voor me besteld en ik dook mijn bed in. Daar lig ik nu nog.

update: en nu is het zondag en ik ben nog niet genoeg hersteld. 't Gaat beter, danku, maar spelen kan pas morgen - hopelijk - weer

Nattigheid

Als ik zo naar de beelden – op weblogs enzo - uit Nederland kijk kan ik bijna niet geloven dat die actueel zijn. Ik zie mensen in korte broek lopen, kinderen die met een glaasje fris in de zonovergoten tuin zitten en mevrouwen die in T-shirtjes of hemmetjes langs komen fietsen. Terwijl wij hier de laatste dagen maar één gedachte hebben: waar is mijn paraplu? en: wie heeft mijn regenjas? Oké, twee gedachten dus.

Ze zeggen dan misschien wel eens van Schotland dat het er regenachtig is, maar daar is geen woord van gelogen.
De gids in de Camera Obscura, op de berg bij het kasteel, vertelde dat het een oude wetenschap is dat als je vanaf het kasteel The Kingdom Of Fyfe kunt zien liggen, dat het dan gaat regenen.
En als je het niet kunt zien, regent het al.
Ook daar lijkt mij geen woord van gelogen.

Gelukkig heb ik een nieuwe telefoon en daar staat een Weather-Forecast dingetje op. Daar kan ik op zien dat het hier de komende drie dagen blijft regenen. En misschien daarna ook nog wel. Zou me niks verbazen.
Kijken jullie in Nederland een beetje uit dat je niet verbrand?

Gestunt

Vandaag is Zoonlief terug gegaan naar Nederland. Hij was heel graag hier gebleven. “Ik kan hier toch ook een paar weken naar school?”
Ja, was het maar zo.
De wandeltocht naar theater, zonder hem, voelde een stuk langer dan het halve uur dat we er samen steeds over deden.

Gisteren zijn Claires grote en haar kleine vent hier aangekomen. Theo en ik aten vanavond gezellig met ze in The Hardrock Café. De terugwandeling naar het appartement was op z’n zachtst gezegd nogal enerverend. Zo  stonden we op een gegeven moment op straat een Wii-spel tegen elkaar te spelen, zaten we even later in een sjieke hotelbar aan mixdrankjes met Drambuie (lekker!) en bekeken we – ook op straat - een demonstratie van een fiets-stuntteam.
Eén van de fietsers, Danny McAskill, komt uit Edinburgh en hij heeft een schitterend filmpje op Youtube staan. Zeer de moeite waard!
En die zagen wij dus daarnet live…

(O, wat zou DeeDee daarvan genoten hebben!)