Hieperdepiep!

Theo en ik werkten vandaag voor het laatst in de loods op het terrein waar ook ons kantoor en de repetitiestudio zijn. In Amsterdam-Osdorp.
Het was er wel een beetje stil, omdat alle Prikkebenen al naar Kampen waren.

Gelukkig wordt er op kantoor ook altijd voor goede lunzen gezorgd.
En vandaag was het extra goed, want Patricia was jarig. Salades en quiches had ze gemaakt en zo kwam het dat wij (tenminste, ik) ‘s middags maar moeilijk weer op gang kwamen.
Toch kregen wij keurig op tijd ons werk (rekwisieten maken) af.

De rest van de week zijn wij in Kampen voor het afmonteren van Prikkebeen.
Benieuwd hoe de Kamper Lunzen zijn.

Filmpjes!

Zo.
Het repeteren/maken in Osdorp is klaar voor Prikkebeen.
Vanaf maandag begint de montage op het echte toneel. In de schouwburg van Kampen.

Ondertussen, en dat mogen we ook niet vergeten, wordt/werd er twintig kilometer verderop in onze ruimte in Weesp gewerkt aan Os en Ezel.
Maar Theo en ik hielden ons vooral bezig met Prikkebeen, want Os en Ezel is een reprise en dus al klaar. Daar moet alleen ingestudeerd worden. En dat redden ze prima!

Hier de promo, die gemaakt is met beelden van de eerste cast.
(Beelden van de huidige cast gaan hier zéker volgen.)

En vannacht stuurde Begijn – hij speelt de titelrol in Prikkebeen – een link naar een item op de Vlaamse televisie.

Als je nu nóg niet genoeg hebt gezien moet je eens op de site van Dick vd Heuvel kijken. Daar staan veel filmpjes van de repetities.

Vraagje

Ja dames en heren, hier issie dan weer even.
Dat het hier zo stil is komt vooral doordat ik meer met berichtjes op Facebook en op Twitter bezig ben. Schande! (ja ik weet het).
Maar het gaat zo lekker snel en handig. En kort.
En vaak vanaf de telefoon. 

Ook vraag ik me af of er hier nog wel eens iemand komt.
Als uit de reacties mocht blijken dat het hier niet echt uitgestorven is bestaat de kans dat ik dit weblog weer leven ga inblazen.
Tenslotte gebeurt er momenteel erg veel bij Theater Terra: een hele trits nieuwe voorstellingen en reprises van successen, bijvoorbeeld.
Stof genoeg.

Laat maar weten of er behoefte aan is…
(en zoek me anders maar op Twitter of Facebook)

Zo.

Het zit er op. Morgen vertrekken we naar Nederland waar, naar men zegt, de zomer voorbij is. Nou, lekker dan.
Zitten wij hier een maand in de regen terwijl thuis de mussen heerlijk loom van het warme dak vallen. En nu wij terugkomen zitten ze natuurlijk weer rustig in de dakgoot met hun gepiep.
Zal je zien dat het in Edinburgh prachtig weer gaat worden.

In ieder geval was dit een maand om nooit te vergeven vergeten. Niet alleen omdat het mooi was, maar vooral ook vanwege de vele organisatorische moeilijkheden. Het was moeilijk om ons staande te houden tussen het absurd hoge aantal concurrenten collega’s. Die ook nog eens bekend waren van de Britse TV.
Gelukkig kregen we steun vanuit Nederland; van familie en vrienden.
Waarvoor heel veel dank.
Zonder jullie was het allemaal nog veel zwaarder geweest!

Papa Razzi

Normaliter laten wij geen fotografen toe in de kleedkamer. Ook al omdat wij ons moeten concentreren enzo (ofzo).
Maar op een onbewaakt moment zag Theo zijn kans schoon en hij trok zijn camera.
Voor we konden protesteren wist hij ons (Claire en mij) vast te leggen. Dat we zo lachen komt doordat hij, vlak voor het afdrukken zei:
“Een klein toefje schaamhaar, is dat nou teveel gevraagd?”

‘A Magical Morning Treat’

Toch nog een recensie. En dat is op zichzelf al heel bijzonder.
Want het is hier verschrikkelijk groot – ik heb even gezocht en vond wat cijfers over het festival van vorig jaar: er waren toen op 247(!) speelplekken ruim 2000 (!!) verschillende voorstellingen die bij elkaar ruim 31000 (!!!) keer werden opgevoerd.
Dit jaar zullen die cijfers ongetwijfeld hoger liggen, dus het is speciaal als je een recensie weet te scoren.
Dit is onze tweede, in Three Weeks dit keer:

Frog
Theater Terra

Simple but effective, 'Frog' is children's theatre written in bold print, with a bright palette of puppetry, music and movement. Like a giant pop-up book, a simple but effective set creates bright landscapes with stunning dimensional reach, in which we see Frog and his animal friends gaze through giant binoculars into the distance and travel through woodland, under the sea and across chilly snow. A talented singer and violinist provides highlights of live music over a recorded soundtrack of catchy tunes children will enjoy, while talented puppeteers expertly operate the characters. Perhaps particularly suited to the youngest audiences (4+), there is nonetheless something for children of all ages in Max Velthuijs's enchanting stories. A magical morning treat.

Trouwens, Tim Key, jeweetwel, die Engelse comedian die bij veel voorstellingen ondersteund werd door onze Claire op viool, heeft de Fringe Award gewonnen. En ik denk dat ik namens ons allen spreek als ik zeg: Bravo Claire! Zonder jou was het nooit iets geworden met die jongen! 

En nou is Claires fiets

ook nog gejat.

Het meeste valt naast je

Men vraagt wel eens: hoe ziet dat er nou uit, dat Edinburgh?
Nou, zo:

Je ziet hier Theo, op weg naar het theater. Achtervolgd door een vreemde mevrouw en door een fotograaf.

Viool spelen voor derden

Vandaag een bericht van Claire en haar avonturen met de viool.

Heftig flyerend liepen Dick en ik alle mensen tegemoet die de Courtyard kwamen bezoeken toen ik opeens werd aangesproken door een jongeman. Hij vroeg of het een viool was die ik op mijn rug had. Jazeker. Ik wilde hem uitnodigen voor onze voorstelling toen hij me onderbrak en hortend en stotend zijn probleem uitlegde.

Zijn naam is Tim Key, een dichter/comedian die een show speelt op de Courtyard. Hij had een geluidsman die halverwege zijn show een stukje op de trompet speelde, maar deze was overvallen door de griep en kon die avond niet werken.

De geluidsman die ging invallen kon geen trompet spelen, maar wel een beetje viool, dus de vraag aan mij was of hij mijn viool die avond mocht lenen. Ik zei meteen: Ja, natuurlijk. En die avond zouden we om negen uur afspreken. Echter, 's avonds bleek dat de vriendelijke geluidsman waarschijnlijk al een tijdje geen viool in handen had gehad, want het klonk een beetje moeizaam.

Tim vroeg of ik wat wilde spelen en besloot daarna direct dat ik het moest zijn die in zijn voorstelling moest spelen. Ik stemde in en nog geen 10 minuten later begon de show.

Ik had geen flauw idee wanneer ik iets moest doen en wat. Gek genoeg voelde het als natuurlijk om halverwege de show uit het publiek op te staan en tijdens een gedicht het Air van Bach te spelen. Later in de show was er nog een moment dat ook vanzelf ging. Gelukt dus.
Tim was erg blij en het was leuk om te doen. Inmiddels zijn we vier dagen verder en hebben we al vier shows gedaan en een stand-up optreden voor de BBC. Er zijn ook wat journalisten geweest dus wie weet volgt er nog een review...

En als je lang ergens bent…

 

…neem je er toch iets van mee.