You can’t win ‘m all

Nou ja, zullen we dan maar denken, daar is het een try-out voor.
Want wat ging het struikelend en (binnensmonds) vloekend vandaag.
We vochten met de kleine ruimte, met het nieuwe licht en met de spullen van de andere voorstellingen die ons in de weg stonden/hingen. Gelukkig was er maar een handjevol (of 3) mensen komen opdagen, dus heel veel getuigen van het gedoe waren er niet.
Morgen gaat het ongetwijfeld beter. En dat moet ook wel, want dit kon eigenlijk niet.
We hebben plannetjes gemaakt om ons nog beter aan deze omstandigheden aan te passen en die gaan we morgen uitproberen.
Want dan hebben we nog een try-out.

Aan het werk!

The Fringe is zo’n beetje het grootste theaterfestival ter wereld, maar als je het toneel zou zien waar wij gaan spelen zou je dat niet zeggen. Het is niet de kleinste speelplek die we hebben gehad, maar het staat nogal vol met spullen van concurrenten collega’s. Op hetzelfde toneel zullen komende maand dagelijks zes (6!) verschillende voorstellingen spelen.
Dat betekent dat er steeds in een razend tempo omgebouwd gaat worden door een groep ongelooflijk kundige en aardige mensen.
Gisteravond bouwden wij proef. Op ons gemakkie. En daarna ruimde de ploeg (met onze hulp!) het toneel vlot schoon.
Ze stopten op de een of andere manier de spullen op het achtertoneeltje waar al decor en rekwisieten stonden van andere voorstellingen.
Wij waren de vierde dus na ons gaan ze nóg twee voorstellingen proberen te stouwen, en ze bleven lachen, dus denk ik dat het goed gaat komen.
Vanaf morgen te zien.

Ook leuk is dat Claire vandaag aankomt en dat ik vanaf vandaag een week samen ben met Zoonlief, die ook direct een festival-medewerkers-pasje kreeg. Ape(n)trots en rete(n)stoer natuurlijk.

Vertrokken

Zoals de trouwe lezer weet zijn wij inmiddels in Edinburgh waar wij vanavond gaan ‘proef’- bouwen in het theater.
Maar tijdens de reis hierheen werd er natuurlijk volop gefilmd en gefotografeerd, dus plakte ik het volgende filmpje in elkaar.
Het is een impressie van het vertrek vanaf ons kantoor tot in de boot. Verder ga ik dit keer niet want zo’n filmpje moet niet te lang worden, nietwaar?
(en het liedje was ook niet langer, trouwens)

Naar de boot from Theater Terra on Vimeo.

We zijn er.

Valt niet mee hoor, ineens links rijden. Je moet erg geconcentreerd zien te blijven en al met al ging dat vrij goed. Van Newcastle tot Edinburgh, een uurtje of twee, drie.
Onderweg reden we door schitterende landschappen en langs mooie kasteeltjes, maar die lieten we natuurlijk rechts liggen.

De twee keren dat het bijna fout ging met het links rijden waren op een parkeerplaats bij een pompstation, dus dat telt niet.
Nou okee, ik had ook bijna een aanrijding in de drukte van Edinburgh, en toen deed de bestuurder van die andere auto zo lelijk tegen me dat ik pardoes aan de verkeerde kant van de weg een straat inreed.
Zonder blikschade overigens. En ook nauwelijks imagoschade.

Tijdens het festival in Edinburgh vluchten veel inwoners de stad uit en ze verhuren dan meteen hun huizen en appartementen aan artiesten en techneuten. Zo hebben wij ook drie appartementen en die zijn prima.
Theo en ik zitten in het appartement van een beroemde Schotse sportvrouw die op dit moment in Thailand is.

Terwijl ik dit aan het schrijven ben zit Theo tegenover me met zijn laptop.
”Je nieuwe logje staat er nog niet op hè?”
”Nee, want die ben ik nog aan het schrijven.”
”Nou, schiet eens op dan.”
Vandaar maar fluks geplaatst.

Hier issie, Theo.
Nog een wijntje?

”

IJmuiden-Newcastle

Het is op het moment van schrijven een uur of elf 's avonds en onze boot vaart rustig over het donkere maar rustige water. Alles is wel.
Vanavond vrij heerlijk gegeten in het restaurant met buffet. Daarna wat rondgezworven over het schip (waarbij we Theo kwijt zijn geraakt) en later op het achterdek een nat glas gekocht, voorstellende een whisky.
Ben nu in mijn hut -iedereen heeft een eenpersoons!- en ik ga nu maar eens wat muziek draaien. Want het schip stampt nogal en misschien kan ik dat maskeren.
Met wat Ramones ofzo.
Zullen we eens zien wie er harder stampt.

Morgen om 9 uur komen we in Newcastle aan.
Hoop wel dat Theo dan boven water is.

Even kort

Sorry hoor, maar als je dit ziet moet je het niet lezen. Dit berichtje zal zo, binnen de kortste keren, weer verdwenen zijn.
Want je raadt het al: ik ben weer eens iets aan het testen.
Zojuist heb ik wat instellingen veranderd en nu zou het makkelijker moeten zijn om een logje, geschreven op mijn mobieltje, rechtstreeks naar het weblog te sturen.
Het schrijven op mijn (nieuwe) mobieltje valt me niet tegen. Het moet weliswaar met de duimen gebeuren maar veel meer vingers gebruik ik normaliter toch ook niet. 't Is alleen dat ik niet meer gewend ben om mijn duimen zo intensief te gebruiken. Het is lang geleden dat ik heb gelift, moet je weten. En het is maar goed dat ik veel dingen zie en hoor die mijn goedkeuring kunnen wegdragen, want daardoor steek ik regelmatig twee duimen kordaat omhoog. Verder gebruik is ze eigenlijk niet veel en dat voel ik best!

Zo. Ik denk dat ik voor deze test wel weer eens genoeg in mezelf heb zitten praten.
Want er is verder niemand die dit leest.

En nu hopen dat de test lukt.
(en dat ik daarna dit berichtje snel kan wissen)

Bijna Weg

Als je je speakers aan hebt staan is het misschien even schrikken. Sorry.
Maar ik dacht: laat ik de trailer van Edinburgh hier even inplakken, dan heeft de lezer ongeveer een idee waar wij ons de komende maand bevinden.
Wist ik veel dat hij dan ook automatisch zou starten.

Morgen vertrekken we.
Begin september weer terug.
Ondertussen zullen wij ons best doen om vermeldenswaardige avonturen te beleven.

En we zullen mijn best doen ze hier te noteren. 
Stay in touch!

testje

Dit is een testje, thijs!

Glitter en Glamour (en veren)

Knarsend en piepend komt het weblog weer in beweging.
Het is wat roestig geworden.
Maar als het even mee wil zitten valt er hier de komende tijd weer het een en ander te lezen en te zien.
Over een week vertrekken we naar Schotland om op het festival van Edinburgh een maand lang Frog te spelen.

Vandaag liep ik met het plan weer eens iets op dit log te zetten.
Gewoon om te kijken of alles nog werkte (en om te kijken hóe het ook alweer werkte).
Komt er een mailtje binnen van Merel. Dat ze een foto had die misschien wel geschikt zou zijn voor het weblog.
Ze werkt op zaterdag namelijk ook (...) en vandaag was ze met Joey in de weer om kleine veertjes, die we nodig hebben in de voorstelling,
te regelen.
Dus ik denk dat hun hele huiskamer onder het pluis is komen te zitten.

Je zou zeggen dat ze met een kip of gans bezig zijn, maar Merel verzekert ons dat ze het ding, dat ze zitten te plukken, gewoon in een feestwinkel heeft gekocht. Het zou om een Boa gaan.
(ik hoor Paulus alweer denken: sinds wanneer heeft een slang veren?)