Een gewone doordeweekse maandag in Schotland

Geen echt opvallende dingen te melden vandaag. De voorstelling ging weer prima, dus ook dat is geen nieuws.

Gebeurde er dan niets? Jawel. Het regende, de collega’s wisten –met moeite- de spelers van die andere voorstelling (zie gisteren) te ontwijken, ik zag met DeeDee de nieuwe G.I.Joe-film en samen met hem en Theo at ik in een erg goed Italiaans restaurant waar Theo volgens eigen zeggen de lekkerste lasagne ooit at.
En het filmpje dat ik in elkaar draaide over het pannenkoekenfeest is tamelijk grappig, maar ik krijg het niet verwerkt zodat het op internet kan.
Ik ga het morgen misschien wéér proberen, dus hou dit log in de gaten.

O ja, en vandaag leerde ik hoe je aan klantenbinding doet…

Snurk!

Lekkere voorstelling vandaag. En volgens de berichten zaten er twee recensenten in de zaal. Als die nou een beetje snel hun stuk plaatsen – en als dat dan positief mag zijn – kan de zaalbezetting flink omhoog. Want dat laat echt nog te wensen over.
De voorstelling die na ons op ‘ons’ toneel staat is bekend van televisie (althans, de personages), dus die trekken veel meer publiek.
Ons cluppie, met uitzondering van ondergetekende, bekeek vanmiddag die voorstelling en ze vonden het, op zijn zachtst gezegd, te verschrikkelijk voor woorden. En neem van me aan dat het stuk voor stuk positieve en aardige mensen zijn, die collega’s van me.
Enfin.

Zelf heb ik met Zoonlief de toerist uitgehangen en we zijn naar een ‘museum’ geweest: Our Dynamic Earth.
Was erg mooi.
Maar ze moeten mij, na een voorstelling, het wandelen door de heuvelachtige stad en het sjouwen door een museum niet plaats laten nemen in een heerlijke stoel om naar een film over wetenschap te kijken.
DeeDee hoorde de titel van dit logje en vroeg: “Slaap je nou?”
Ontkennen had geen zin.

Eten bij The King

Over de voorstelling valt vandaag niet meer te melden dan dat het wéér beter ging. Ik denk dat we het gedoe van snel opbouwen elke dag, met alle stress die daar bij komt kijken nu aardig onder de knieën hebben.
Het gaat steeds vlotter en rustiger.

Het publiek stroomt nog steeds niet massaal toe, dus het wachten is op recensies. En dan graag een beetje goeie, alstublieft.

Zoals eerder gemeld aten we onlangs bij Niels. Hij verving Joey een paar dagen omdat die, met Merel, even naar Nederland terug moest.
Op dit moment, zaterdagavond, is Niels terug in Nederland en als het goed is zijn Joey en Merel weer hier.

Van dat etentje bij Niels (en Claire) maakte ik een piepklein sfeerverslagje.

Eten Bij Niels (en Claire) from Theater Terra on Vimeo.

Waar rook is

Vandaag is het festival dan echt van start gegaan.
Voor ons, maar ook voor ons gevoel. Veel mensen waren er nog niet, maar er zit een stijgende lijn in, net als in de kwaliteit van de voorstelling. 

“Lovely!” riep een vrouw tijdens het slotapplaus, terwijl ze haar handen in vervoering tegen heur hart drukte. Een ander meende dat het “Brilliant!” was. Wij kregen daardoor het sterke vermoeden dat we weer op de goede weg zitten. Lekker.

Vanavond hielden we een pannenkoek-etentje in ons appartement en ook dat was geslaagd te noemen. Met Schotse ingrediënten en een recept van internet kwamen er pannenkoeken tot stand waarbij men steeds maar weer de vingers bij op dreigde te eten. 
En omdat ik ook in een vreemdsoortige pannenkoek-koekenpan (die daar helemaal niet geschikt voor was) probeerde te bakken ontstond er een rookontwikkeling die het brandalarm deed afgaan.
Dus maar gauw de afzuigkap aangezet.
Want een horde brandweerlieden over de vloer, daar hadden we echt te weinig beslag voor.

Attack!

Het gaat al weer veel beter. Danku.
De tweede dag hebben we een stuk lekkerder gewerkt en gespeeld. Dat kwam ook door de veranderingen die we –noodgedwongen- hebben doorgevoerd. We hebben weer het gevoel dat we een mooie voorstelling hebben, en het publiek vindt dat ook.

Dat publiek was nog niet echt talrijk (zei hij met veel gevoel voor understatement), maar het festival is officieel nog niet begonnen, en er zijn verschrikkelijk veel verschillende producties te zien. Veel bekenden van de Britse televisie ook, dus daar rent men het eerst op af.
Wij hebben tot nu toe, vreemd genoeg, erg weinig gespeeld in Engeland en omstreken, dus we zijn hier tamelijk onbekend.
En daarvoor zijn we dan ook hier. Om Great Britain te veroveren.
Dat zal misschien sluipenderwijs gaan, maar we zijn vast van plan zegevierend uit de strijd te komen.
Ik val aan! Volg mij!

You can’t win ‘m all

Nou ja, zullen we dan maar denken, daar is het een try-out voor.
Want wat ging het struikelend en (binnensmonds) vloekend vandaag.
We vochten met de kleine ruimte, met het nieuwe licht en met de spullen van de andere voorstellingen die ons in de weg stonden/hingen. Gelukkig was er maar een handjevol (of 3) mensen komen opdagen, dus heel veel getuigen van het gedoe waren er niet.
Morgen gaat het ongetwijfeld beter. En dat moet ook wel, want dit kon eigenlijk niet.
We hebben plannetjes gemaakt om ons nog beter aan deze omstandigheden aan te passen en die gaan we morgen uitproberen.
Want dan hebben we nog een try-out.

Aan het werk!

The Fringe is zo’n beetje het grootste theaterfestival ter wereld, maar als je het toneel zou zien waar wij gaan spelen zou je dat niet zeggen. Het is niet de kleinste speelplek die we hebben gehad, maar het staat nogal vol met spullen van concurrenten collega’s. Op hetzelfde toneel zullen komende maand dagelijks zes (6!) verschillende voorstellingen spelen.
Dat betekent dat er steeds in een razend tempo omgebouwd gaat worden door een groep ongelooflijk kundige en aardige mensen.
Gisteravond bouwden wij proef. Op ons gemakkie. En daarna ruimde de ploeg (met onze hulp!) het toneel vlot schoon.
Ze stopten op de een of andere manier de spullen op het achtertoneeltje waar al decor en rekwisieten stonden van andere voorstellingen.
Wij waren de vierde dus na ons gaan ze nóg twee voorstellingen proberen te stouwen, en ze bleven lachen, dus denk ik dat het goed gaat komen.
Vanaf morgen te zien.

Ook leuk is dat Claire vandaag aankomt en dat ik vanaf vandaag een week samen ben met Zoonlief, die ook direct een festival-medewerkers-pasje kreeg. Ape(n)trots en rete(n)stoer natuurlijk.

Vertrokken

Zoals de trouwe lezer weet zijn wij inmiddels in Edinburgh waar wij vanavond gaan ‘proef’- bouwen in het theater.
Maar tijdens de reis hierheen werd er natuurlijk volop gefilmd en gefotografeerd, dus plakte ik het volgende filmpje in elkaar.
Het is een impressie van het vertrek vanaf ons kantoor tot in de boot. Verder ga ik dit keer niet want zo’n filmpje moet niet te lang worden, nietwaar?
(en het liedje was ook niet langer, trouwens)

Naar de boot from Theater Terra on Vimeo.

We zijn er.

Valt niet mee hoor, ineens links rijden. Je moet erg geconcentreerd zien te blijven en al met al ging dat vrij goed. Van Newcastle tot Edinburgh, een uurtje of twee, drie.
Onderweg reden we door schitterende landschappen en langs mooie kasteeltjes, maar die lieten we natuurlijk rechts liggen.

De twee keren dat het bijna fout ging met het links rijden waren op een parkeerplaats bij een pompstation, dus dat telt niet.
Nou okee, ik had ook bijna een aanrijding in de drukte van Edinburgh, en toen deed de bestuurder van die andere auto zo lelijk tegen me dat ik pardoes aan de verkeerde kant van de weg een straat inreed.
Zonder blikschade overigens. En ook nauwelijks imagoschade.

Tijdens het festival in Edinburgh vluchten veel inwoners de stad uit en ze verhuren dan meteen hun huizen en appartementen aan artiesten en techneuten. Zo hebben wij ook drie appartementen en die zijn prima.
Theo en ik zitten in het appartement van een beroemde Schotse sportvrouw die op dit moment in Thailand is.

Terwijl ik dit aan het schrijven ben zit Theo tegenover me met zijn laptop.
”Je nieuwe logje staat er nog niet op hè?”
”Nee, want die ben ik nog aan het schrijven.”
”Nou, schiet eens op dan.”
Vandaar maar fluks geplaatst.

Hier issie, Theo.
Nog een wijntje?

”

IJmuiden-Newcastle

Het is op het moment van schrijven een uur of elf 's avonds en onze boot vaart rustig over het donkere maar rustige water. Alles is wel.
Vanavond vrij heerlijk gegeten in het restaurant met buffet. Daarna wat rondgezworven over het schip (waarbij we Theo kwijt zijn geraakt) en later op het achterdek een nat glas gekocht, voorstellende een whisky.
Ben nu in mijn hut -iedereen heeft een eenpersoons!- en ik ga nu maar eens wat muziek draaien. Want het schip stampt nogal en misschien kan ik dat maskeren.
Met wat Ramones ofzo.
Zullen we eens zien wie er harder stampt.

Morgen om 9 uur komen we in Newcastle aan.
Hoop wel dat Theo dan boven water is.